ตอนที่ 114 วันที่แสนวุ่นวาย Part 3
ตอนที่ 114 วันที่แสนวุ่นวาย Part 3
หลังจากเสร็จเรื่องของพวกกิลผู้พิชิตแดนเหนือแล้ว
ผมก็เชิญเจ้าหญิงโชไปทานอาหารกลางวันด้วยกันที่คฤหาสน์
แต่ลูกน้องและผู้ติดตามของเธอเยอะไปหน่อย ผมกลัวว่าจะต้อนรับได้ไม่ทั่วถึง
เธอเลยสั่งให้พวกมังกรกลับไปทั้งหมด
เหลือแต่เจ้าเพนกวินใส่สูทสองตัวเป็นผู้ติดตามรับใช้
ตอนนี้เจ้าหญิงโชดูอารมณ์ดีมาก ก็โดนผมจัดหนักไปสองชั่วโมงเต็ม
ขนาดสลบไปแล้วยังโดนผมปลุกขึ้นมาซั่มต่อ เล่นเอาเธอเดินขาสั่นไปเลย
ส่วนเรโมริก้าก็เหมือนกัน ทั้งๆ ที่ปกติจะชอบซ่อนอยู่ในเงา
แต่ตอนนี้ออกมาเดินยิ้มแป้นเฉยเลย
ก็ได้ระบายที่อัดอั้นไว้ออกมาจนหมดแล้วนี่น่า
ที่สำคัญคงได้ดื่มเลือดไปเต็มอิ่มเลย
พอกลับมาถึง ก็เห็นเดเม่ตั้งโต๊ะสำหรับมื้อเที่ยงไว้พร้อมแล้ว
แถมพวกสาวๆ ก็กลับกันมาแล้วด้วย ตอนนี้เลยอยู่กันพร้อมหน้า
พวกฟรานที่เคยเห็นเจ้าหญิงโชมาแล้ว
เลยตกใจเมื่อเห็นเธอเดินควงแขนผมเข้ามา เพราะไม่คิดว่าจะออกมาจากในดันเจี้ยนเอง
เจ้าหญิงโชกวาดสายตามองดูทุกคน และยิ้มขึ้นบางๆ
พร้อมกับแนะนำตัวเอง
“ข้าคือเจ้าหญิงมังกรสมุทร โช ซุยริว
ยินดีที่ได้รู้จักกับพวกเจ้าทุกคน”
อืมๆ ดูเธอเป็นมิตรดี ค่อยยังชั่ว
“และขอประกาศไว้ตรงที่นี้ จากนี้เป็นต้นไป โรมะจะเป็นสวามีของข้า”
บรรยากาศภายในห้องถูกแช่แข็งไปในพริบตาเดียว ศัตรู!
แววตาของทุกคนเปลี่ยนไปราวกับกำลังมองดูศัตรูอยู่
แต่เจ้าหญิงโชสมกับเป็นผู้ที่มีทั้งบรรดาศักดิ์และวัยวุฒิ
เธอเลยยิ้มอย่างไม่ถือสา
“นอกจากนี้ ข้าได้ตั้งท้องลูกของโรมะแล้ว”
ราดนํ้ามันเข้ากองไฟชัดๆ!
เดี๋ยวก่อนนะ ที่เธอตั้งท้องลูกผมแน่เหรอ
จำไม่ได้ด้วยสิว่าเปิดสกิลท้องแน่ๆ อยู่หรือเปล่าตอนนั้น ผมไม่กล้าถามหรอก
เพราะมันหยาบคายและไม่ให้
เกียรติผู้หญิง แต่เหมือนเจ้าหญิงโชจะอ่านความคิดผมออก
เลยพูดออกมาต่อ
“เจ้าเป็นเพศชายเพียงคนเดียวในรอบร้อยปีที่ข้าผสมพันธุ์ด้วย
และเผ่ามังกรเช่นข้า จะรู้ตัวทันทีว่าตั้งท้องหลังการผสมพันธุ์หนึ่งสัปดาห์
หลังจากนั้นหนึ่งเดือนท้องถึงจะเริ่มโต
และอุ้มท้องเพียงสองเดือนก็จะคลอดลูกออกมาแล้ว”
“เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ!”
“เผ่ามังกรสมุทรจะมีการเติบโตที่รวดเร็วกว่าเผ่าพันธุ์อื่น
เช่นนั้นอันตราการอยู่รอดและความแข็งแกร่งจึงสูงกว่าทุกเผ่าพันธุ์
เฉพาะเพศเมียใช้เวลาเพียงแค่สองปีก็จะเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์
ถ้าไม่ติดว่าในยุคหลังๆ พวกเราประสบปัญหามีลูกยาก ป่านี้คงได้ครองโลกไปแล้ว”
ผมช็อคพอๆ กับพวกสาวๆ เลยยืนอึ้งพูดอะไรไม่ออก
ปล่อยให้เจ้าหญิงโชพูดไปเพียงคนเดียว
“อีกเรื่องหนึ่ง การตั้งท้องของข้า ถือเป็นเรื่องใหญ่มาก
นับเป็นครั้งแรกในรอบพันปี ที่มีการตั้งท้องของสายเลือดมังกรราชัน
ข่าวดีนี้ได้กระจายไปในวงศ์วานเผ่ามังกรทั้งหมดแล้ว พวกเขาจึงได้แต่งตั้งเจ้า
ผู้เป็นสวามีเพียงหนึ่งเดียวของข้า ให้เป็นราชาทะเลเหนือ”
“ช้าก่อน!”
ก่อนที่เรื่องจะเลยเถิดไปมากกว่านี้ อาเดไลท์ก็ตั้งสติได้เป็นคนแรก
และรีบร้องห้ามไว้
“มีปัญหาอะไรหรือ?”
“มีสิ โรมะน่ะไม่ใช่ของใครนะ แต่เขาสำคัญกับพวกเราทุกคน”
“เรื่องนั้นข้ารู้ ถึงได้มาที่นี้ไง
จากนี้ไปข้าจะให้พวกเจ้าเป็นนางสนมตามปรนนิบัติสวามีข้าได้ เป็นไงข้าใจกว้างใช่ไหมล่ะ”
“ผิดแล้วค่ะ”
คนที่พูดเสียงเย็นเฉียบขึ้นมาก็คือฟราน
“มีอะไรที่ข้าพูดผิดไป จงว่ามา”
เจ้าหญิงโชรับรู้แรงกดดันจากฟรานได้ นํ้าเสียงเลยดูจริงจังกว่าเดิม
“หนูน่ะ ไม่อาจเอื้อมถึงขั้นนั้น เพียงแค่ได้อยู่ใกล้กับนายท่าน
ได้รับใช้ดูแลแค่นั้นก็เป็นปรารถนาอันสูงสุดแล้ว
แต่สำหรับคนที่จะมาอยู่เคียงข้างเป็นคู่ชีวิตของนายท่านนั้น…หนูไม่เห็นว่าเจ้าหญิงโชจะมีคุณสมบัติเพียงพอ!”
“ว่าไงนะ!”
เอาล่ะสิ ฟรานไปทำให้เจ้าหญิงโชโกรธขึ้นมาซะแล้ว
“หนูด้วยค่ะ”
แต่เดเม่หาได้กลัวความพิโรธของมังกร แต่กลับก้าวออกมายืนข้างฟราน
“ฉันด้วย”
ยูรินกับดาเซสก็ก้าวออกมาพร้อมกัน
จากนั้นทุกคนก็พากันออกมายืนจับมือกันไว้หมด ด้วยความเห็นที่ตรงกัน
“หน่อย! ข้าเป็นถึงสายเลือดมังกรราชัน มีตำแหน่งเป็นถึงเจ้าหญิงมังกรสมุทร
ยังมีอะไรไม่คู่ควรอีกงั้นเหรอ”
“ความรักไม่เพียงพอค่ะ!”
ฟรานตอบออกมาในทันทีอย่างไม่ลังเล
“ความรัก!?”
“ใช่แล้วค่ะ คนที่จะมาเป็นคู่ครองของนายท่านได้
จะต้องเป็นคนที่ทำให้นายท่านมีความสุข และนายท่านเกลียดที่สุดก็คือคนทรยศ
ฉะนั้นเงื่อนไขแรก ก็คือต้องเป็นคนที่มอบความรักนายท่านได้แบบไม่มีวันเสื่อมคลาย
และแม้จะเป็นศัตรูกับโลกใบนี้ ก็ยังจะยืนอยู่เคียงข้างนายท่านได้”
“ถ้าเรื่องนั้นข้าทำได้ เผ่ามังกรถ้ามีคู่แล้ว
จะรักคู่ของตัวเองจวบจนวันตาย”
“เช่นนั้นแล้ว ความรักของเจ้าหญิงคืออะไรคะ! ท่านรู้หรือเปล่าว่านายท่านชอบอะไรที่สุด”
“…ซ เซ็กส์ไง”
เจ้าหญิงโชลังเลเล็กน้อยก่อนจะตอบ
“ผิดแล้ว! นายท่านชอบกางเกงในที่สุดค่ะ!”
ฉึก!
ผมนี้เหมือนโดนธนูปักกลางอกเลย ถึงจะเป็นเรื่องจริงก็เถอะ
แต่เจ็บจี๊ดไปถึงกลางใจเลย ตกลงนี้จะเป็นการประจานความโรคจิตของผมใช่ไหม!
และก็เป็นเดเม่ที่เป็นคนต่อไปที่ออกมาถาม
“แล้วนายท่านชอบทานอะไรที่สุดค่ะ”
“นะ เนื้อไง ใครๆ ก็ชอบเนื้อ”
“ผิดค่ะ! นายท่านชอบทานเด็กค่ะยิ่งตัวเล็กๆ ไร้เดียงสา
ถือเป็นของโปรดของนายท่านเลย!”
พอทีเถอะ ไม่ไหวแล้ว! ผมรับมากกว่านี้ไม่ไหวแล้ว
ความจริงนี้มันโหดร้ายจริงๆ! แถมความหมายของคำว่า รับประทาน มันเพี้ยนไปใหญ่แล้ว
แต่อาเดไลท์ไม่ปรานีผมเลย เธอก้าวออกมาถามเป็นคนต่อไป
“แล้วรู้ไหมผู้หญิงแบบที่โรมะชอบเป็นแบบไหน”
“เด็กไง ก็โรมะชอบเด็กใช่ไหมล่ะ”
“ผิด! ขอแค่เป็นผู้หญิงโรมะก็ชอบหมดแหละ!”
…โชคดีที่ยังไม่มีใครรู้เรื่องซีเอ้
ไม่งั้นงานนี้ผมได้โดนประจานหนักกว่านี้แน่
จากนั้นพวกสาวๆ ก็ยังพาเหรดกันออกมายิงคำถามใส่เจ้าหญิงโช
ซึ่งไม่มีข้อไหนที่เธอตอบได้เลย จนความมั่นใจในทีแรกไม่เหลือแล้ว
ตอนนี้เหมือนกับเจ้าหญิงโชกำลังถูกพวกสาวๆ รุมแกล้งมากกว่า สุดท้ายแล้ว
เจ้าหญิงโชเลยงัดไพ่ตายมาใช้
“จะอย่างไงก็เถอะ ข้าก็ตั้งท้องลูกของเขาก่อนพวกเธอ
ข้าต้องได้เป็นเมียเขาสิ!”
“เอ่อ ถ้าเรื่องนั้น”
ถึงตรงนี้ผมก็คงต้องบอกความจริงไปแล้ว
“ถ้านับแค่ว่าใครตั้งท้องก่อน น่าจะเป็นมิรินนะ”
“หา!? ฉันเหรอคะ!”
มิรินเองก็ตกใจพอๆ กับคนอื่น เธอไม่รู้ตัวเลยในเรื่องนี้
ก็ไม่แปลกหรอก มนุษย์กว่าจะรู้ตัวว่าตั้งท้อง อย่างตํ่าก็ต้องเดือนหนึ่ง
และเริ่มมั่นใจได้เมื่อตอนสองเดือน แต่ผมรู้ได้ก่อน เพราะมิรินโดนสกิลท้องแน่ๆ ไป
อย่างไงก็ไม่น่าพลาด
“น นี้ข้าเป็นที่สองเหรอ!”
“ผิดแล้วๆ ในเมืองยังมีอีกหลายคนเลยที่โดนผมทำท้องไป
ส่วนในที่นี้ที่สองน่าจะเป็นมอเรียนะ”
“จริงเหรอคะ!”
มอเรียทำท่าดีใจใหญ่เลย สีหน้านี้ฟินแบบสุดๆ เดี๋ยวสิ
ที่ทำหน้าเหมือนพร้อมตายแล้วนั้นมันอะไรกัน
“ไม่ยุติธรรม”
ยูรินบ่นออกมาเป็นคนแรก คนอื่นก็พากันพยักหน้าเห็นด้วย
“เดี๋ยวก่อนๆ ผมไม่ได้ลำเอียงนะ
ตอนมิรินกับมอเรียมันเป็นอุบัติเหตุ แล้วจะให้มาตั้งท้องพร้อมๆ
กันมันจะลำบากในหลายๆ เรื่องน่ะ”
“จริงด้วยสิ”
อาเดไลท์พยักหน้าทำความเข้าใจได้ แต่เดี๋ยวสิ เธอน่ะข้อยกเว้นนะ
ลืมความสำคัญของตัวเองไปแล้วหรือไง
“งั้นคนต่อไปเป็นหนูนะคะ!”
ฟรานรีบจองคิวเป็นคนแรก
“ไม่ได้ ฟรานยังเด็กไป”
“ฮุๆๆ งั้นคนต่อไปที่จะท้องต้องเป็นฉันสินะ”
ดาเซสกอดอกหัวเราะออกมาอย่างมั่นใจ
“กับคนที่บังคับให้ผมใส่แต่ทางประตูหลังท่าเดียว เลิกพูดไปเลย”
คนอื่นๆ พากันหัวเราะออกมาได้แล้ว บรรยากาศเลยดูดีขึ้นมาหน่อย
แต่เจ้าหญิงโชคงรู้สึกเหมือนโดนทิ้งไว้นอกวง เลยรีบประกาศเสียงดังออกมา
“ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นต้องใช้วิธีดวลตัดสินกัน!”
ผมเห็นว่าท่าทางจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ขึ้นมาแล้ว เลยรีบจะไกล่เกลี้ย
แต่กลับไม่ทัน เพราะพวกสาวๆ ดันไปรับคำท้าซะได้
“ตกลง!”
“อย่างไงข้าก็เป็นถึงเจ้าหญิงมังกรสมุทร จะไม่เอาเปรียบพวกเจ้าหรอกนะ
หัวข้อในการดวลกัน ข้าให้พวกเจ้าเลือกในสิ่งที่ตัวเองถนัด”
เงื่อนไขที่วางไว้ค่อนข้างยุติธรรม โดยที่ทางพวกสาวๆ
จะอาสาออกมาเจ็ดคน ถ้าเจ้าหญิงโชชนะได้เกินครึ่งหนึ่ง หรือชนะได้สี่ครั้ง
ก็จะถือว่าเธอชนะและจะได้เป็นคู่ครองผมสมใจ แต่ถ้าพวกสาวๆ ชนะสามครั้ง
เจ้าหญิงโชก็ต้องเลิกล่มความคิดไป
แต่สำหรับผมไม่เห็นทางที่เจ้าหญิงโชจะชนะได้ในการดวลเลย
เพราะอะไรน่ะเหรอ ก็พวกเธอยกให้ผมเป็นกรรมการ และหัวข้อที่ยกมาแต่ละอัน
ก็ใช้ความได้เปรียบนั้นให้เป็นประโยชน์
คู่แรก เดเม่เป็นคนออกมาแข่ง ในหัวข้อทำอาหารที่ผมชอบ
คือ ตัดสินใจได้ตั้งแต่ก่อนทำอาหารเสร็จอีก
ก็เดเม่น่ะเรียนรู้วิธีทำอาหารมาจากผม ต้องรู้อยู่แล้วว่าผมชอบรสชาติแบบไหน
ส่วนเจ้าหญิงโชก็สมเป็นมังกร แค่เอาเนื้อออกมาแล้วพ่นไฟใส่ให้เกรียมๆ
แล้วก็เสริฟเลย นี้จะให้กินถ่านหรือไงฟ่ะ!
ผมให้เดเม่ชนะไปโดยไม่ต้องชิมเลย
คู่สอง กินเป็นคนออกมาแข่ง ในหัวข้อ…รีดนํ้า
…วิธีแข่งก็ง่ายๆ ใครทำให้ผมนํ้าแตกเร็วกว่าชนะ
อันนี้ก็เห็นผลก่อนล่วงหน้าเหมือนกัน ก็กินนะดูดดุ้นรีดนํ้าผมเป็นประจำ
ถ้าเอาความเชี่ยวชาญและความเร็วแล้ว เหนือกว่าพวกฟรานไปแล้ว ส่วนเจ้าหญิง
โช…ค่อนข้างอ่อนด้อยในเรื่องนี้นะ
เพราะถึงเธอพยายามขย่มเต็มกำลังและผมพยายามช่วยแล้ว
กว่าผมจะแตกก็ใช้เวลากว่าสิบนาที แต่ถึงคราวของกิน ดูดดุ้มผมแค่สามนาทีก็เรียบร้อย
ผมให้กินชนะไปแบบไร้ข้อกังขา
คู่สาม
อาเดไลท์บอกขอออกมาเป็นคนปิดท้ายเอง…นี้คิดจะไม่เปิดโอกาสให้เจ้าหญิงโชได้แก้ตัวเลยสินะ
ส่วนหัวข้อก็คือ…อึด!
วิธีแข่งที่อาเดไลท์เสนอก็คือ
ใครสามารถมีเช็กส์กับผมได้นานกว่ากัน…อันนี้ไม่ต้องแข่ง
ผมยกมือให้อาเดไลท์ชนะทันที ซึ่งเจ้าหญิงโชก็รีบประท้วงใหญ่
“คิดว่าข้าจะแพ้ความอึดให้กับมนุษย์เหรอ!”
“ครับ อาเดไลท์น่ะสามารถมีอะไรกับผมได้มากกว่าสิบรอบอีกนะ”
ใช่ ในที่นี้ไม่มีใครอึดเท่าอาเดไลท์อีกแล้ว
เมื่อคืนเธอก็ได้พิสูจน์เรื่องนี้ให้ทุกคนเห็นไป
ด้วยการจองตัวผมไว้คนเดียวสามชั่วโมงติด แถมยังมีขอต่อรอบพิเศษอีกเป็นพักๆ
ถึงจะทำได้แค่ประตูหลังอย่างเดียวก็เถอะ
“ไม่ยุติธรรม!”
เมื่อรู้ตัวว่าแพ้ เจ้าหญิงโชเลยร้องค้านออกมา
“แต่เงื่อนไขเจ้าหญิงเป็นคนกำหนดเองนะ”
“อึ่ก!”
พอเถียงไม่ออก เธอก็ทำคอตกและทำท่าเหมือนจะร้องไห้ออกมา
พวกเพนกวินรีบวิ่งเข้าไปปลอบเธอกันใหญ่ แต่ไม่ได้ผล ผมจึงต้องเข้าไปปลอบเอง
“เจ้าหญิงโช อย่าเข้าใจผิดนะครับ ผมไม่ได้จะปฏิเสธความรับผิดชอบ
เรื่องลูกของเราน่ะ อย่างไงผมก็รับอยู่แล้ว
เพียงแต่ผมเองก็มีฮาเร็มที่ต้องรับผิดชอบเหมือนกัน
เลยไม่สามารถเป็นอะไรอย่างที่เจ้าหญิงต้องการได้
เพราะงั้นมาอยู่ที่นี้ด้วยกันแล้วให้ผมดูแลนะครับ”
“จริงนะ!…พวกเธอจะไม่รังแกข้าเหรอ”
เจ้าหญิงโชมองไปที่พวกสาวๆ อย่างหวาดเกรง นี้โดนเล่นงานซะเสียความมั่นใจเลยเหรอ
“ไม่ทำหรอกค่ะ ถ้ามาอยู่ที่นี้ก็คือพวกเดียวกัน
และที่นี้ทุกคนเท่าเทียมกัน”
มอเรียยื่นมือไปให้เจ้าหญิงโช เลยทำให้เธอเริ่มยิ้มออก
“ถ้าเช่นนั้น…พวกเจ้ารีบไปแจ้งข่าว
แล้วขนของข้ามาไว้ที่นี้อย่างเร็วที่สุด”
พวกเพนกินรีบวิ่งต๊อกแต๊กไปจัดการตามที่สั่งทันที
ส่วนผมเองก็วางใจเร็วไปหน่อย
เพราะถึงปฏิเสธการเป็นสวามีของเจ้าหญิงโชไป
แต่สภาพก็เหมือนกับว่าอยู่กินด้วยกันแล้ว แค่ไม่ได้จัดพิธีให้ยุ่งยากเท่านั้น
พวกมังกรเลยยังให้ตำแหน่งราชาทะเลเหนือมา โดยที่ผมเองไม่รู้ตัวเลย
ส่วนเรื่องที่พักของเจ้าหญิงโช ดูเหมือนแค่ห้องบนชั้น 3
จะไม่เพียงพอ เธอเลยสั่งให้ลูกน้องมาสร้างวังมังกรแบบใหญ่โตมโหฬารติดกับคฤหาสน์
แถม
ยังมีทางเดินเชื่อมระหว่างวังมังกรกับห้องนอนผมไว้อีก
นอกจากนี้ยังมีพวกเพนกวินกับเผ่ามังกร
กลายมาเป็นมอนสเตอร์ส่วนหนึ่งในบริเวณของคฤหาสน์ด้วย…ผมคงคิดไปเองล่ะ
ว่าคฤหาสน์ของผมมันเริ่มเหมือนดันเจี้ยนไปทุกที
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น