ตอนที่ 51 แอบฟังข้างโต๊ะ
ตอนที่ 51 แอบฟังข้างโต๊ะ
ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าทุกครั้งหลังจากจบศึกต้องมาอาบนํ้าอีกรอบ
เลยยังไม่อาบตอนหลังมื้อเย็น แต่รอมีอะไรกับพวกเธอก่อน แต่ผมไม่สกปรกนะ
เพราะใช้คลีนนิ่งกับตัวเอง
ตลอดเวลาที่เหงื่อออก เพราะไม่ชอบเหงื่อตัวเองนะ
มันร้อนแล้วก็เหนียวตัวด้วย ถึงที่โลกเก่าผมจะชอบออกกำลังกายก็เถอะ
แต่ผมชอบอยู่ในสปอร์ตคลับที่มีแอร์เย็นๆ มากกว่า
การทำให้ร่างกายแข็งแรงมันไม่จำเป็นต้องให้เหงื่อท่วมตัวหรอกนะ
ส่วนกีฬาที่ผมชื่นชอบที่สุดก็คือว่ายนํ้า เพราะทั้งได้อยู่ในร่ม
ได้แช่นํ้า ไม่มีเหงื่อ ส่วนกีฬาที่เกลียดที่สุดคือบาสเกตบอล
เพราะนอกจากจะต้องอาบเหงื่อตัวเองแล้ว ยังต้องอาบเหงื่อของชาวบ้านอีก
ถ้าเป็นเหงื่อของสาวๆ ผมยินดีเลียให้เลยนะ แต่นี้เหงื่อของตัวผู้อ่ะ
ไม่ไหวจะรับจริงๆ
ระหว่างคิดถึงเรื่องของโลกเก่าผมก็แช่นํ้าเพลินไปเลย
“ไปเก็บเลเวลต่อดีกว่าเรา”
ใช่ ผมจะต้องไม่ประมาท ถึงจะมีสัมผัสแห่งราคะที่ใช้ปราบทุกคนได้
แต่ถ้ามีศัตรูที่ผมใช้สัมผัสแห่งราคะปราบไม่ได้ปรากฏตัวขึ้นมาล่ะ
ผมเลยต้องแข็งแกร่งยิ่งกว่านี้ ให้มี
พลังที่ใช้ปกป้องผู้หญิงของผมได้อย่างแน่นอน ทั้งพลังความสามารถ
และพลังเงิน
ผมก็คิดไว้แล้วว่า เกิดสักวันความลับเรื่องจอมมารของผมแตก
จนผมไม่อาจอยู่ร่วมกันทุกคนได้อีก ผมก็อยากให้พวกเธอสามารถดูแลตัวเองกันได้
ผมเลยเพิ่มเลเวลให้พวกฟราน ให้เธอเป็นนักผจญภัยที่สามารถหาเงินได้เอง
และปกป้องตัวเองได้
ผมออกมาจากคฤหาสน์เข้าสู่ตัวเมือง แต่ผมไม่ได้ใส่หน้ากาก
เพราะพลังของมันยังชาร์ตไม่เต็ม เลยเก็บเอาไว้ที่บ้าน
ก็กลัวเหมือนกันว่าจะมีแค่ใครแอบส่องสกิลผม เลยเปิดเรดาร์ระวังตัวไว้ตลอดเวลา
เพราะเวลามีคนใช้สกิลใส่ จุดในเรดาร์จะกระพริบขึ้นมาทันที
แต่ดีซะอีก ด้วยใบหน้าที่แท้จริงทำให้ไม่มีใครจำผมได้
แบบนี้เวลาเจอพวกลุงออกัสจะไม่ได้ต้องฝืนใจโดนจับลงดันเจี้ยนด้วย
ขณะที่ผ่านร้านเหล้าแห่งหนึ่งไป ผมก็ต้องหยุดและวกกลับมาใหม่
เพราะในร้านผมเห็นปาร์ตี้ของโกร่านั่งดื่มกัน
แถมที่หน้าร้านเองคายุนก็กำลังยืนอยู่โดยมีผู้ชายนับสิบคนยืนล้อมหน้าล้อมหลัง
แต่ด้วยที่เธอตัวสูงกว่าพวกนั้นเลยเห็นเด่นชัดเลย
คายุนในตอนนี้เป็นสาวงามประจำเมืองไปแล้ว
ใบหน้าเธอดูมีนํ้ามีนวลและอ่อนโยนขึ้น เส้นผมของเดิมที่ว่าสวยงามไร้ติแล้ว
ตอนนี้ยิ่งเลอค่ากว่าเดิมซะอีก แถมพอมีหน้าอกขึ้นมาแล้ว เธอก็เปลี่ยนการแต่งกาย
เป็นชุดกิโมโนสีชมพูที่ดูสมหญิงและเรียบร้อยขึ้นมาทันที
“พวกเจ้าไปซะเถอะ ข้ามีผู้ชายของข้าแล้ว และไม่ต้องการคนอื่นอีก”
คายุนกำลังปฏิเสธพวกหนุ่มๆ ที่กำลังรุมจีบเธออยู่
“ตะ แต่ไอ้เจ้าโรมะมันมีสาวน้อยน่ารักล้อมหน้าล้อมหลังอยู่แล้วนะ
วันนี้ข้ายังเห็นมันพาสาวๆ เป็นฝูงไปซื้อเสื้อผ้ากันอยู่เลย”
เอ๋? นี้กำลังพูดถึงกระผมอยู่เหรอ
“ผู้ชายดีย่อมมีเมียเยอะ สมเป็นคนที่ข้าเลือกจริงๆ”
อ้าว เป็นงั้นไป
“แถมข้าเห็นมันเข้าๆ ออกๆ ซ่องด้วยนะ”
“ฮ่าๆๆ สมแล้วๆ ก็เขาเป็นผู้ชายที่เย็ดข้าคนนี้จนสลบคาที่ได้
แค่ผู้หญิงสิบยี่สิบคนรับมือเขาไม่ไหวหรอก”
“อึก! ข้าไม่เชื่อหรอกว่ามันจะมีดีกว่าข้าได้”
“นั้นก็เรื่องของเจ้า แต่ข้าสาบานไว้กับตัวเองแล้ว
ว่าจากนี้ไปร่างกายของข้าจะเป็นของเขาคนเดียว ถ้าพวกเจ้าไม่ยอมเข้าใจ
ก็จงหยิบอาวุธออกมา”
ว่าแล้วคายุนก็ชักดาบออกมา ดาบที่เธอใช้เป็นดาบฟันม้าที่ยาวมาก
เหวี่ยงที่เดียวน่าจะสับคนได้เป็นสิบ ทั้งๆ ที่น่าจะหนักมาก
แต่เธอถือมันได้ด้วยมือเดียวแถมดูเบาราวกับขนนก แน่นอนทุกคนพากันเผ่นป่าราบ
แล้วคายุนก็กลับเข้าไปดื่มต่อกับพวกโกร่า
“ข้าล่ะอิจฉาเจ้าจริงๆ สามารถเปิดเผยความรู้สึกออกมาได้ตรงๆ
แบบนี้”
โกร่าร้องบอกพร้อมกับกระดกเหล้าจากขวดเลย
“ส่วนข้าก็แปลกใจที่ทำไมเจ้ายังทนอยู่ได้หลังจากที่มีอะไรกับเขาแล้ว”
“ใครว่าข้าทนได้ล่ะ! ข้าคันหีจะแย่อยู่แล้วเนี่ย
เดี๋ยวนี้ขนาดตกเบ็ดยังไม่เสร็จเลย! นี้ถ้าข้าไม่มีผัวกับลูกล่ะก็
คงหอบผ้าหอบผ่อนไปอยู่กับโรมะแล้ว”
“ฉันก็ด้วย ถึงเดี๋ยวนี้ฉันจะเสร็จกับสามีได้แล้วก็เถอะ
แต่เพราะฉันหลับตานึกถึงแต่ควยของโรมะหรอกถึงได้เสร็จ
อยากได้มันเข้ามาในตัวอีกจังเลย!”
โกร่ากับทีโมทีพูดกันอย่างโจ้งครึมไม่กลัวคนรอบข้างได้ยินเลยแม้แต่น้อย
สมกับเป็นปาร์ตี้สาวกล้ามสุดเถื่อน
“นี้พวกเจ้าเลิกคุยถึงเรื่องนี้สักทีได้ไหม
บ่นถึงแต่โรมะมาตั้งแต่เมื่อวานแล้วนะ!”
“บลูมเจ้าเองก็ไม่ต้องมาทำเป็นปากแข็งหรอก
ปกติไม่เคยเห็นช่วยตัวเองเลย เดี๋ยวนี้ว่างเป็นต้องแอบไปตกเบ็ดเลยไม่ใช่เหรอ”
โกร่าหันไปแซวบลูมที่นั่งหน้าแดงอยู่
“ไม่ใช่สักหน่อย!”
“แต่ข้าเห็นโรมะแอบมองเจ้าอยู่เหมือนกันนะ ไม่สนใจแน่เหรอ”
คายุนรู้ด้วยเหรอว่าผมมองบลูมอยู่ พวกผู้หญิงนี้หูตาไวชะมัด
“จะ จริงเหรอ”
แล้วบลูมก็นั่งขดตัวลงจนยิ่งดูตัวเล็กกว่าเดิมไปใหญ่
“โอ้ย!!! ทนไม่ไหวแล้ว!!!
คราวหน้าถ้าเจอโรมะพวกเราจับเขามัดเลยเถอะ”
ทีโมทีลุกขึ้นแล้วร้องตะโกนออกมา
“ดี! ข้าเห็นด้วย”
โกร่าก็ด้วยเหรอ
“อืม ไม่เลว จับมัดแล้วเอาไปขังไว้
ให้พวกเราเล่นสนุกสองสามวันแล้วค่อยปล่อยไป”
คายุนบอกด้วยรอยยิ้มที่โคตรน่ากลัวเลยอ่ะ
“ขะ ข้ามี Workshop ใต้ดินอยู่ ใช้ที่นั้นได้”
บลูมก็เอาด้วยสินะ นี้ไม่คิดจะค้านกันเลยสักคนเลยเหรอ
โชคดีที่ถอดหน้ากากออก
“หือ?”
“มีอะไรเหรอทีโม”
“ฉันได้กลิ่นโรมะ ไม่ผิดแน่ กลิ่นควยของโรมะอยู่ใกล้ๆ แถวนี้”
ซิบหาย! นี้ถึงขนาดได้กลิ่นดุ้นเลยเหรอ!
ผมเลยต้องรีบเผ่นออกมาจากตรงนั้นทันทีก่อนพวกเธอจะออกมาเจอ ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากมีอะไรกับพวกเธอหรอกนะ
แต่ขืนโดนจับมัดก็แย่อ่ะสิ ผมต้องกลับไปทำข้าวเช้าให้ทุกคนกินด้วยนะ
พอวิ่งมาถึงกิลผมก็เห็นปาร์ตี้ของออกัสนั่งกันอยู่ที่เดิม
แต่ผมไม่คิดจะไปกับพวกเขาในวันนี้ เลยเดินผ่านเข้าไปในกิลก่อน
เพราะการเก็บเลเวลกับพวกฟรานเมื่อตอนกลางวัน
ทำให้ตอนนี้ผมเลเวลขึ้นมาเป็น 13 แล้ว เลยคิดจะไปลุยที่ลาลาพัสชักตั้งดู
แถมมีเควสให้ทำด้วย
-เควสรวบรวม จำกัดจำนวนครั้ง ต้องการกางเกงในของไรโมดอล 10 ชิ้น
รางวัล 1500 รีล
พระเจ้า!!! มีเควสแบบนี้ด้วยเหรอ ไม่ได้ล่ะ
นี้มันเควสในฝันของผมเลยนี่น่า ไม่รู้ล่ะไรโมดอลเป็นตัวอะไร
แต่ผมต้องทำเควสนี้ให้ได้ เลยรีบออกมาจากกิลทันที แต่พอผ่านโต๊ะของออกัสอีกรอบ
ผมก็ได้ยินที่พวกเขาคุยกัน
“แล้วก็นะ เด็กที่เหมือนเจ้าหญิงคนนั้นก็ใช้สกิลออกมา ฉับๆๆๆ
เธอฟันจนราชาหนูเละเป็นชิ้นๆ เลย ฉันไม่เคยเห็นสกิลอะไรที่สวยงามและทรงพลังขนาดนี้มาก่อน
แค่สกิลเดียวเองนะ ราชาหนูก็ตายทันที!”
“โม้แล้วเนปฟ่า ฉันรู้ว่าเธอปลื้มโรมะ
แต่ที่พูดมามันไม่น่าเชื่อสักนิด ขนาดพวกเลเวล 30 ยังทำแบบที่ว่าไม่ได้เลยนะ”
ขณะที่ออกัสกำลังขัดคอเนปฟ่าที่เล่าอย่างดุเดือดอยู่
ไอ้เจ้าโรคจิตชอบแต่งหญิงชีเอ้ก็ดึงแขนเสื้อออกัสไว้
และพยักหน้าราวกับจะยืนยันเรื่องที่เนปฟ่าพูด
“เห็นไหม ชีเอ้เองก็อยู่ด้วย เธอเป็นพยานได้”
“แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ บางทีพวกโรมะอาจจะโกหกเรื่องเลเวลก็ได้นะ”
กาอินที่เป็นนักธนูรูปหล่อยังแย้งออกมา
“ฉันก็คิดแบบนั้น พอตอนแยกกันแล้ว
ฉันเลยไปถามข้อมูลของพวกโรมะจากพนักงานกิลมา ซึ่งมันตรงกับที่เขาบอกฉันเลย
แถมพอดูวันที่ของกลุ่มโรมะที่เริ่มมาเป็นนักผจญภัยแล้ว
มากสุดคือของโรมะที่พึ่งเป็นมาได้เพียงอาทิตย์เดียวเองนะ”
“เอ่อ จะว่าไปตอนเห็นเจ้านั้นครั้งแรกที่มาตัวเปล่า
ก็พึ่งผ่านมาไม่กี่วันนี้เอง”
“แล้วที่แปลกกว่านั้นนะ ดูสิ เลเวลฉันกับชีเอ้พุ่งขึ้นมาพรวดๆ เลย
ปกติตั้งหกเจ็ดวันกว่าจะอัพสักเลเวล แต่นี้ลงไปวันเดียว ได้มาสามเลเวลเลย!”
เนปฟ่านี้ขนาดเล่าไปยังโวยวายไปได้ เชื่อเลย
แต่ผมก็อยากรู้เหมือนกันนะว่าเธอคิดอย่างไง เลยอยู่นั่งฟังต่อ
โดยทำเป็นสั่งเหล้ามานั่งดื่มรอเพื่อน อย่างตอนนี้ผมรู้ล่ะว่า
การเติบโตของพวกฟรานไม่ปกติ เลเวลกลุ่มผมเพิ่มเร็วมาก
แต่ถ้าคำนวณจากความเร็วและจำนวนที่ฆ่าต่อวัน มันก็ไม่ถือว่าผิดปกตินะ
บวกสกิลเทรนเนอร์ไปด้วย
“อืม ฉันก็ว่ามันแปลกๆ มาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว
ตอนไปกับโรมะของดรอปง่ายมากเลยนะ ถึงจะเพราะพวกเราฆ่าได้เร็วขึ้นก็เถอะ
จำนวนไอเท็มดรอปมันก็มากผิดปกติ”
เมดารินเองก็เริ่มเห็นถึงความผิดปกติที่ว่า
“ใช่ ไม่ผิดแน่ วันนี้แค่ลงไปกันไม่กี่ชั่วโมงยังได้เงินเป็นแสนๆ
เลย นี้มันยิ่งกว่ารายได้ทั้งเดือนตามปกติของฉันอีกนะ”
“ถ้าเป็นแบบนั้น ยิ่งต้องให้เขาเข้าปาร์ตี้ของพวกเราแบบถาวรเลย”
ออกัสคิดจะดึงตัวผมจริงๆ ด้วย
“เห็นด้วย”
เมดารินยกมือสนับสนุนทันที
“ฉันด้วย”
แปลกแฮะไม่คิดว่าเนปฟ่าจะยกมือสนับสนุนแข็งขันซะขนาดนี้
ส่วนเจ้าแต่งหญิงชีเอ้ก็ยกมือสนับสนุนด้วย คงคิดจะให้ผมลากพวกฟรานเข้ามาในปาร์ตี้นี้ด้วยล่ะสินะ
ฝันไปเถอะ
“เดี๋ยวก่อน”
ในที่สุดก็มีคนค้าน เจ้ากาอินรูปหล่อนี้เอง
“ฉันพึ่งได้ยินข่าวลือมา
เห็นว่าโรมะน่ะที่แท้เป็นพวกหื่นกามแบบสุดๆ นอนกับผู้หญิงไม่เลือกหน้า
ทั้งแต่เด็กยันคนแก่เลย พวกพนักงานกิลกะกลางวันก็เห็นว่าโดนเจ้านั้นฟาดมาเกือบครึ่งแล้ว”
ยอมรับทุกข้อกล่าวหาครับ แต่ว่าคนแก่นี้ก็เกินไปนะ
ผมให้ได้แค่ห้าสิบเท่านั้นแหละ เหี่ยวกว่านั้นไม่ไหวเหมือนกันนะเฟ้ย!
“แล้วก็เมื่อวาน ฉันเห็นมันมองเธอด้วยสายตาลามกด้วย”
“ฉันเหรอ!”
เนปฟ่าชี้นิ้วมาที่ตัวเอง
“อืม มันจ้องหน้าอกเธอแถมเลียปากไปด้วยนะ”
เฮ้ย ไอ้หล่อแบบนี้เขาเรียกว่าใส่ร้ายกันแล้วเฟ้ย!
กับเมดารินตูมองจริง แต่กับเนปฟ่าไม่เคยสักหน่อย
“ไม่เป็นไร ถ้าเพื่อจะให้เขามาเข้าปาร์ตี้ประจำกับพวกเรา
ฉันยอมเสียตัวให้เขา”
พรืด!!!
ผมพ่นเหล้าออกมาดังพรืด จนโต๊ะของพวกออกัสต้องหันมามอง ผมเลยต้องแกล้งสำลักเพราะรีบดื่มไปหน่อย
แต่พูดจริงเหรอเนี่ย ไม่ใช่ว่าเธอเกลียดผมจะตายหรอกเหรอ
“ทำไมต้องทำแบบนั้นด้วย เธอเองก็ไม่ชอบเขาไม่ใช่เหรอ”
ใช่ๆ ผมแอบพยักหน้าเห็นด้วยกับไอ้หล่อกาอิน
“ก็ใช่แต่นั้นเพราะพึ่งเจอหน้ากันต่างหาก
เมื่อวานตอนลงดันเจี้ยนด้วยกัน นายก็เห็นไม่ใช่เหรอว่าเขาพึ่งพาได้
แถมยังสุภาพมากอีกต่างหาก ขนาดตอนสอนรูปแบบต่อสู้ให้กับพวกเรา
เขายังบอกแบบเกรงใจทั้งๆ ที่ควรด่าว่าแล้วออกจากปาร์ตี้ไปเลยด้วยซํ้า”
“ฉันไม่เถียงเรื่องนั้นหรอก แต่หน้าตาแบบนั้นเธอรับมันได้เหรอ”
“ทำไมจะไม่ได้ ถึงหน้าเขาไม่หล่อแต่ใจเขาหล่อมากๆ เลยนะ
นายต้องไปเห็นพวกหนูทาสของเขาซะก่อนแล้วจะเข้าใจ ทุกคนดูดีมากเลยล่ะ
ดูอย่างไงก็ไม่มีส่วนไหนเหมือนทาสสักนิด แถมท่าทางราวกับจะตายเพื่อเจ้านายได้เลย”
“พวกทาสก็ต้องยอมตายเพื่อเจ้านายอยู่แล้ว แปลกตรงไหน”
กาอินขัดขึ้นมาทันที
“แปลกสิ ขนาดสั่งทาสเองก็ใช่ว่าจะเต็มใจไปตายนะ
แต่พวกเธอน่ะไม่จำเป็นต้องสั่งเลยสักคำ สีหน้าแววตายามปกป้องเจ้านาย
เหมือนอัศวินที่พร้อมพลีชีพให้อย่างไม่เสียดายเลย การที่ทำให้ทาสมีความรู้สึกที่รุนแรงขนาดนี้ได้
ฉันว่าเขาต้องเป็นคนที่อ่อนโยนมากแน่ๆ”
“นั้นเพราะเขาอาจจะฝึกพวกทาสมาอย่างทารุณเพื่อให้ทำแบบนั้นก็ได้”
“ถ้าเป็นแบบนั้น ทำไมทาสของเขาดูมีความสุขจังเลยล่ะ?”
“ก็นั้นไง พวกชอบรักษาหน้าตัวเองไว้ เลยสั่งทาสให้ยิ้ม
เวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่น”
“เหรอ? อืม แต่ฉันรู้สึกว่าเขาไม่ใช่คนแบบนั้นนะ”
“เนปฟ่าฉันฟังเธอพูดแล้ว เหมือนเธอจะชอบโรมะเลยนะ”
เมดารินแกล้งแซวขึ้นมาเพื่อหยุดบทสนทนาของทางกาอินอย่างชัดเจน
เพราะออกัสเองก็ทำสีหน้าขรึมๆ แล้วเหมือนกัน ก็แน่ล่ะ
คงไม่ชอบที่คนในกลุ่มมานั่งพูดจาไม่ดีใส่คนที่ตัวเองจะเชิญเข้าปาร์ตี้
“ชอบหรือเปล่าไม่รู้หรอกนะ ก็พึ่งรู้จักกันแค่เมื่อวานนี้เอง
แต่…ว่าไงดีล่ะ ฉันแค่รู้สึกว่าถึงต้องเสียตัวให้เขาก็ไม่รู้สึกเสียใจน่ะ”
“ฮุๆๆ ฉันเข้าใจนะ โรมะน่ะเร้าอารมณ์ดีใช่ไหมล่ะ”
“อืม ฉันเองก็ไม่มีประสบการณ์เรื่องแบบนี้เลยไม่รู้เหมือนกัน
แค่รู้สึกเขาจะปกป้องฉันได้และจะใจดีกับฉันน่ะ
เพราะงั้นถึงเขาจะเป็นคนลามกที่จ้องมีอะไรกับฉัน ก็คิดว่ายอมให้เขาได้”
“แบบนั้นแหละที่เขาเรียกว่าชอบ”
“ก็บอกแล้วไง ว่ายังไม่รู้ขอดูไปอีกสักระยะก่อน”
“อย่างไงฉันก็ไม่เห็นด้วย”
กาอินค้านแบบเริ่มไม่มีเหตุผลล่ะ
“…เอาแบบนี้ล่ะกัน รอดูไปอีกสักระยะก่อน
ถ้าโรมะมีท่าทางจะเข้ามาเพื่อล่วงเกินเนปฟ่า เราก็ค่อยกันเขาออกไป”
“ถ้าจะเอาแบบนั้นฉันมีข้อเสนอ”
“ว่ามาเนปฟ่า”
“ถ้าอยากรู้ว่าเขาจะทำอะไรฉันหรือเปล่าก็ไม่ต้องเสียเวลาหรอก
พรุ่งนี้ฉันกับชีเอ้จะไปเข้าปาร์ตี้กับโรมะอีกครั้ง ซึ่งถ้าเป็นอย่างที่พวกนายสงสัยกัน
ฉันคงไม่รอดมือเขาแน่”
“มะ ไม่เห็นต้องทำแบบนั้นเลย”
“ต้องแบบนี้แหละ
ถ้าพวกนายอยู่ด้วยเขาก็จะไม่กล้าทำอะไรออกมาหรอกจริงไหม
ส่วนฉันอยากได้ตัวโรมะมาเข้าปาร์ตี้พวกเราเร็วๆ ก่อนจะมีคนแย่งเขาไป”
“แต่ถ้าเขาทำอะไรเธอขึ้นมาพวกเราก็ช่วยไม่ได้น่ะสิ”
ออกัสทำหน้าเป็นกังวลขึ้นมาทันที
“ไม่เห็นเป็นอะไร บอกแล้วไงถ้าเป็นโรมะฉันไม่ถือ”
“ไม่ใช่ว่าเธอได้กับเขาแล้วจะแยกตัวออกไปนะ”
กาอินดูไม่พอใจมาก แถมปากเริ่มร้ายขึ้นเรื่อยๆ แล้ว
“พวกเราเป็นเพื่อนกันมานานฉันไม่ทิ้งใครเพื่อสบายคนเดียวหรอกน่า
และก็ตามกฎของกลุ่มถ้าเห็นด้วยก็ต้องเห็นด้วยกันทุกคน
ฉะนั้นถ้าโรมะทำให้พวกนายไม่พอใจ ฉันจะไม่ดื้อเรื่องที่จะเอาเขาเข้าปาร์ตี้อีก”
“ถ้าแบบนั้นก็ได้ ถ้ามันทำอะไรเธอฉันไม่ขอญาติดีกับมันอีก”
“ตามนั้น”
“ว่าแต่อยู่ต่อหน้าคนเยอะๆ เขาคงไม่กล้าทำอะไรอยู่ดีหรอกมั่ง”
เมดารินพูดขึ้นมา แต่เนปฟ่าส่ายหน้าทันที
“ไม่เป็นไรหรอก ฉันพอหาวิธีอยู่กันสองต่อสองได้”
“อืม ก็ได้ แต่ระวังตัวด้วยล่ะ มันเป็นครั้งแรกของเธอ คิดให้ดีๆ
ล่ะ”
เมดารินเตือน ซึ่งเนปฟ่าก็พยักหน้ารับอีกครั้ง
“งั้นวันนี้จะเอาอย่างไงดี ใกล้จะได้เวลาโรมะจะมาแล้วนะ”
เนปฟ่าถามต่อ เพราะดูเหมือนทุกคนยังไม่อยากเอาผมเข้าปาร์ตี้คืนนี้
“ไปลงชั้น 3 กันแบบเดิมล่ะกัน ได้ของแค่ไหนก็แค่นั้น
ของเต็มแล้วก็กลับกันเลย”
ออกัสเสนอ ซึ่งทุกคนก็พยักหน้าเห็นด้วย
“ดีเลย เพราะวันนี้เลเวลขึ้นมาเยอะ
แถมได้เรียนเวทมนต์ใหม่มาแล้วด้วย จะใช้พวก wererat เป็นเป้าฝึกซะเลย
พรุ่งนี้โรมะจะได้ไม่เห็นฉันเป็นตัวถ่วงอีก”
“จริงจังไปแล้ว”
เมดารินยิ้มแห้งๆ
จากนั้นปาร์ตี้ของออกัสก็ลุกขึ้นและมุ่งหน้าไปทางดันเจี้ยนลูปันทันที
ส่วนผมนั่งกุมขมับ
“เอาไงดีวะ”
ปัญหามีหลายจุดทีเดียว
อย่างแรกผมไม่ได้อยากเข้าปาร์ตี้ของลุงออกัสเลย
คือให้ลงเป็นเพื่อนบางครั้งบางคราวก็โอเคอยู่หรอก แต่ให้ไปอยู่ประจำเนี่ย
ไม่เอาดีกว่า ส่วนเนปฟ่าเนี่ยถึงจะบอกว่ายอมเสียตัวให้ ผมก็ดีใจหรอกนะ
แต่แบบว่าผมไม่ได้คิดกับเธอแบบนั้นเลยอ่ะสิ ผมไม่ชอบผู้หญิงขี้โวยวายเอาแต่ใจ
แล้วถึงผมจะหื่นแต่บอกแล้ว ว่าผมก็เลือกนะ ไม่ใช่ใครยอมแล้วจะเอาไม่เลือกหน้า
แล้วเห็นๆ กันอยู่ ว่าไอ้หล่อกาอินมันชอบเนปฟ่าอยู่
ขืนผมสอดมือไปยุ่ง มีหวังได้ศัตรูเพิ่มแน่
ผมน่ะไม่อยากเป็นศัตรูกับพวกลุงด้วยเพราะรู้สึกว่าเป็นพวกที่น่าคบหาเอาไว้
หรือว่าพรุ่งนี้จะให้เป็นวันหยุดดี ช่วงนี้ก็ให้ลงดันเจี้ยนมาติดๆ
กันด้วย เหมือนหนีปัญหาเลยแฮะ…ไว้ผ่านพรุ่งนี้ไปแล้ว
ค่อยไปคุยกับลุงออกัสอีกทีล่ะกัน
พอคิดจัดการลำดับเหตุการณ์ต่างๆ ไว้ในหัวเรียบร้อยแล้ว
ผมก็ลุกขึ้นไปลงดันเจี้ยนบ้าง กางเกงในของไรโมดอลจ้า พี่มาแล้วจ๊ะ
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น