ตอนที่ 52 การหายตัวไปอย่างลึกลับของไรโมดอล
ตอนที่ 52 การหายตัวไปอย่างลึกลับของไรโมดอล
ดันเจี้ยนหอคอยลาลาพัสไม่ใช่อย่างที่ผมคิดไว้
ถึงภายนอกมันจะดูไม่ต่างจากหอคอยทั่วไป แต่พอเข้ามาแล้วมันคนละเรื่องเลย
เพราะเมื่อดูจากด้านนอก ความกว้างของมันไม่น่าเกิน 250 ตารางเมตร
แต่พอเข้ามาแล้ว ข้างในนี้ไม่ตํ่ากว่า 25 ตารางกิโลเมตรต่อชั้นแน่ กว้างจนเวอร์
มองไม่เห็นกำแพงอีกด้านเลย ความสูงของชั้นน่าจะสัก 30 เมตรเป็นอย่างตํ่า
แถมทางเดินก็โคตรซับซ้อนเลย มีบันไดทางเดินพาดไปมาเป็นร้อยๆ แห่ง
มีห้องที่เชื่อมต่อภายในชั้นอีก แค่เห็นก็ให้คะแนนความยากเต็มก่อนเลย
ผมเดินกลับออกมาเพื่อขอซื้อแผนที่จากพนักงานที่เฝ้าทางเข้า
เธอยิ้มแห้งๆ เหมือนประมาณว่ากะไว้แล้วต้องกลับมา
ก่อนจะยื่นแผนที่ชั้นหนึ่งให้กับผม ราคาแผนที่อยู่ที่ 1,000 รีล แพงนะเนี่ย
ด้วยอาชีพของผมไม่จำเป็นต้องเดินกางแผนที่หรอก แค่ใช้มันครั้งหนึ่ง
ก็จะเข้าไปรวมกับเรดาร์เลย พอเปิดเรดาร์ขึ้นมา ก็จะเห็นเป็นแผนที่ด้วย จริงๆ
จุดที่ผมเคยผ่านไปมาแล้ว มันก็จะถูกทำแผนที่ขึ้นในเรดาร์เองเลย
ขนาดสวรรค์พอเปิดเรดาร์และขยายออกกว้างๆ จนถึงระดับแผนที่โลก
ก็จะเห็นตำแหน่งด้วยล่ะ…พวกเทพนี้อ่อนซิบ
แผนที่ที่ซื้อมามีความละเอียดสูง แถมยังบอกตำแหน่งมอนสเตอร์ด้วย
ที่นี้มอนสเตอร์ไม่อยู่กันเป็นฝูงก็จริง
แต่ความยากอยู่ตรงมันมีมอนสเตอร์หลายประเภท แถมวันดีคืนดียังมี Raid Monster
เกิดมาแบบสุ่มด้วย ว่ากันว่า 80% ของคนที่ตายที่นี้ ก็มาจากการถูก Raid ฆ่า
ส่วนที่อยู่ของไรโมดอลอยู่บนชั้นลอยที่ต้องขึ้นบันไดไป
มันมีพื้นที่พอๆ กับห้องบอสราชาหนูเลย
คืออัดมอนสเตอร์กับนักผจญภัยได้รวมกันแค่ประมาณ ไม่เกิน 30 คน ส่วนเลเวลอยู่ที่ 16
ไม่ยาก แต่ปัญหาคือตอนหาทางไป กับพวกมอนสเตอร์ตามทางเนี่ยสิ
ในหอคอยลาลาพัส มอนสเตอร์เกือบทั้งหมดจะเป็นเผ่าจักรกล
ซึ่งมีความยุ่งยากในการฆ่าสุดๆ บางตัวขนาดทุบเป็นชิ้นๆ แต่ถ้า Hp ไม่หมด
มันก็จะค่อยๆ ประกอบตัวเองขึ้นมาใหม่ได้ บางตัวถ้ามีร่างกายเสียหาย
ก็จะทำการเปลี่ยนสภาพร่างกายส่วนนั้นให้เป็นอาวุธแทน
แถมแทบทุกตัวบนชั้นหนึ่ง มีสกิลที่น่าปวดหัวสุดๆ ที่ชื่อว่า
‘ระเบิดตัวเอง’ พอฆ่าเสร็จถ้าไม่รีบหนีก็จะโดนมันระเบิดตัวเองใส่
ถึงจะไม่รุนแรงมาก แต่ก็เสีย Hp ไปอยู่ดีล่ะ
และเพราะความซับซ้อนหรือความยากของที่นี้ก็ไม่อาจรู้ได้
ทำให้มีนักผจญภัยน้อยจนแทบหากันไม่เจอ อารมณ์ประมาณโรงงานร้างกลางป่าช้าล่ะมั่ง
ผมลัดเลาะไปตามกำแพงสูง
เลี่ยงที่จะสู้เพราะอยากไปให้ถึงไรโมดอลเร็วๆ แต่ถ้าเลี่ยงไม่ได้ก็ต้องสู้
มอนสเตอร์ในนี้พลังป้องกันไม่ค่อยมาก เลยใช้มีดสู้ได้สบาย
แต่ถ้าเจอตัวที่ทำมาจากเหล็กอย่างไงก็ต้องใช้ดาบสู้
ว่าไงดีล่ะ ผมว่าง่ายกว่าลูปันน่ะ
เพราะพวกมันเป็นเครื่องจักรล่ะมั่ง เลยเคลื่อนไหวดูมีแบบแผนกว่าสิ่งมีชีวิต
แต่เพราะมีแบบแผนเลยทำให้ผมจับทางได้ไม่ยาก
บางตัวสู้ครั้งเดียวผมดูออกหมดเลยว่ามันจะทำอะไรต่อไป
แต่ที่ต้องระวังคือ Hp ที่ค่อนข้างเยอะกับการระเบิดตัวเองของมัน
ระหว่างทางผมโชคดีได้การ์ดของหมาเลโก้มาด้วย agi+10 เก็บเอาไว้ให้ฟรานล่ะกัน
ของที่ดรอปผมตรวจดูราคากลางก่อนจะโยนเข้ากระเป๋า
จะถูกหรือแพงผมเก็บหมดล่ะ ไว้ไปคิดที่หลังว่าจะมันทำอะไร
ของที่มีราคาแพงสุดเป็นกระจกแฮะ ชิ้นหนึ่งขนาดเท่าฝ่ามือ ราคา 800 รีลเลยทีเดียว
ลองมาก็พวกม้วนผ้า 300 รีล ที่เหลือก็เป็นพวกฟันเฟืองขนาดต่างๆ แผ่นไม้
ตาของตุ๊กตา ของพวกนี้แทบไม่มีราคา ส่วนใหญ่อยู่ที่ 1-2 รีล
มีอยู่ครั้งหนึ่งผมลองโดนระเบิดของมันดู เพื่อทดสอบความแรง
พลังผมลดไปแค่ 10% ไม่แรงเท่าไร หรือเพราะพลังชีวิตผมเยอะล่ะเนี่ย
แต่เอาเป็นว่าไม่ต้องเป็นกังวลมาก สิ่งที่น่ากลัวตอนระเบิดคือเสียง
เพราะเสียงมันจะทำให้หูอื้อ ไม่ได้ยินเสียงมอนสเตอร์ตัวอื่นที่เข้ามาใกล้
ส่วนความเจ็บปวดนั้นไม่เท่าไร กระดกยาเอาแปบเดียว อ้อ อีกอย่างในนี้ Drain
ใช้ไม่ได้ผลล่ะ เพราะเป็นเครื่องจักรเลยไม่มีเลือดเนื้อล่ะมั่ง
ขนาดมีแผนที่ผมยังหลงไปหลงมาอยู่เป็นชั่วโมง
กว่าจะมาถึงจุดที่ไรโมดอลอยู่กัน ผมเปิดประตูผัวะเข้าไปทันทีอย่าง
ไม่รอช้า สิ่งที่อยู่ตรงหน้าคือ…สวรรค์ล่ะ
สวรรค์ของผมอยู่ตรงนี้แล้ว
เบื้องหน้าคือเหล่าตุ๊กตาวงนํ้าชา (ตุ๊กตาฝรั่งเศส)
ที่มีหน้าตาเหมือนคนจริง พวกเธอมีสีและทรงผมที่แตกต่างกัน
รวมถึงเครื่องแต่งกายด้วย
แย่แล้วสิ!
ผมไม่อาจลงมือทำร้ายมอนสเตอร์ที่น่ารักแบบนี้ได้ลงคอหรอก
เดี๋ยวนะ…เควสบอกแค่ว่ารวบรวมกางเกงในนี่น่า ไม่ต้องฆ่าก็ได้
“ฮุๆๆ ไรโมดอลจังจ๋า มาเล่นกับพี่ชายม่ะ”
เอ๋? ทำไมพากันถอยหนีหมดเลยล่ะ มอนสเตอร์ต้องพุ่งเข้าใส่นักผจญภัยสิ
ผมต้อนพวกไรโมดอลจนติดมุมห้อง
กระทั่งพวกเธอผลักพวกเดียวกันคนหนึ่งออกมา ผมคว้าหมับไว้ทันที
“วันนี้พวกเราจะเล่นหมอกับคนไข้กันนะ”
ไรโมดอลจังที่มีทรงผมทวินเทลทรงสว่านรีบส่ายหัว
“เอ๋ ว่าไงนะ ‘หนูอยากเล่นจังเลยค่ะ’ แหมๆ เขินจังเลยนะ”
ผมพูดเองเอ่อเอง แล้วจับไรโมดอลถอดเสื้อผ้าออกทันที
กางเกงในลูกไม้สีชมพูล่ะ
“หุๆๆ เด็กไม่ดีใส่กางเกงในลามกจังเลยนะ แบบนี้ต้องถอด”
ผมไม่ให้ไรโมดอลขัดขืนได้ ส่วนไรโมดอลตัวอื่นๆ
ยืนเบียดตัวสั่นกันอยู่ที่มุมห้อง
แล้วพอผมถอดกางเกงในออก
ตรงพื้นที่สามเหลี่ยมที่ผมคิดว่าคงเป็นแบบราบเรียบไม่มีอะไรเลย มันกลับ…มีอยู่ล่ะ
มีกลีบหอยสีชมพูพลาสติกอยู่ด้วยล่ะ ผมลองใช้นิ้วแหวกมันดู
สัมผัสหยาบกว่าเนื้อหนังจริงๆ เหมือนกับเป็นยางมากกว่า
พอส่องดูข้างในนั้น…นี้มันจิมิเทียมชัดๆ ทำออกมาได้สุดยอดไปเลยแฮะ
ถ้านี้มีนํ้าไหลออกมาด้วยนี้ จะสุดยอดเลยนะ
ผมลองเขี่ยติ่งคริตอลิสดู ร่างของไรโมดอลสั่นกระตุกตามด้วยล่ะ เฮ้ย
เอาจริงดิ นี้รู้สึกด้วยเหรอ ผมลองเลียลงลิ้นหอยไรโมดอลดู เธอกระตุกใหญ่เลย
แต่ตัวเธอเล็กมากส่วนสูงแค่ประมาณ 70 เซนเท่านั้นเอง
ลิ้นของผมเลยเข้าไปจนสุดด้านได้ ผมใช้ปลายลิ้นเลียตรงปากมดลูกเธอ พอตวัดลิ้นใส่สองสามทีเท่านั้น
ข้างในถํ้ายางนั้นก็บีบรัดลิ้นผมและพ่นนํ้าออกมาใส่เข้าปากผม
อืม รสชาติดีแฮะ ต่างจากของตามธรรมชาติ เลยไม่มีรสฝาดๆ เลย
ไรโมดอลจัง สุดยอด!!!
ผมไม่รอช้างัดดุ้นออกมา และจ่อเข้าถํ้าเธอทันที
แต่ผมปรับขนาดให้พอดีด้วย พอใส่เข้าไปข้างในก็ตอดรัดผมไม่หยุด
เสียดายที่ไรโมดอลพูดไม่ได้แสดงสีหน้าก็ไม่ได้ สรุปคือตุ๊กตายางดีๆ นี้เอง
แต่ไม่เป็นไร เพราะพวกเธอน่ารักกันทุกตัว ผมเลยกระหนํ่าสอยจนคอของไรโมดอลพับลงมา
“อ่ะ อ้าว? เฮ่! สลบไปแล้วเหรอเนี่ย ไม่อึดเลยนะ”
ผมจับเธอใส่เสื้อผ้า ใช้คลีนนิ่งให้ด้วย จากนั้นก็เอากางเกงในของเธอเก็บใส่กระเป๋า
และมองไปที่ไรโมดอลตัวที่เหลือ
หนึ่ง สอง สาม สี่
เหลือสี่ตัวแฮะ
“เอา เข้ามาพร้อมกันเลยล่ะกัน”
พวกไรโมดอลวิ่งแตกกระเจิงทันที แต่ผมก็ตามไล่จับได้จนครบ
และเอาม้วนผ้าที่ดรอปได้ มาพันมัดพวกเธอเอาไว้
และจัดการศึกถล่มตุ๊กตายางแบบรวดเดียวจบ พวกไรโมดอลเอาสนุกดี
แต่ตัวหนึ่งจะทนผมสอยได้แค่ประมาณ 4-5 นาทีเท่านั้น ผมเอากางเกงในพวกเธอออกมาจนครบ
ซึ่งพวกเธอใส่กันไม่ซํ้าแบบเลย เอ๋
หรือว่าคนที่รีเควสจะเป็นพวกร้านเสื้อผ้าในเมือง?
จากนั้นผมก็ย้ายห้องไปหาไรโมดอลห้องอื่นต่อ โดยที่ในห้องหนึ่งผมจะแตกใส่พวกเธอทีหนึ่ง
ตัวที่ได้รับนํ้าเชื้อผมไปนี้ถึงกับท้องบวมขึ้นมาเหมือนคนท้องเลย
ผมผ่านตะลุยไปสามห้องติด แปลกที่พวกไรโมดอลไม่คิดแม้แต่จะสู้ ทั้งๆ
ที่พวกเธอมีอาวุธเป็นมีดขนาดจิ๋ว
แต่พอเห็นหน้าผมพวกเธอก็พากันทิ้งอาวุธแล้ววิ่งหนีกันหมดเลย ทำไมกันล่ะ??
ตอนนี้ได้กางเกงในมาแล้ว 15 ตัวแต่ผมเก็บไว้เอง 5
ตัวเพราะเป็นแบบที่ผมชอบมาก เลยว่าจะเอาไปฝากฟรานกับยูรินสักหน่อย
เพราะขนาดน่าจะพอดีกับพวกเธอ
แต่ตอนที่ผมกำลังจะกลับออกมาจากห้องที่สามนั้น
เสียงในหัวก็ดังขึ้นมา
Raid ปรากฏตัว
ผมมองกลับไปที่กลางห้องทันที ที่ตรงนั้นมีแสงมารวมกัน
และพอแสงหายไป ก็กลายเป็นไรโมดอลที่ตัวสูงหนึ่ง
ร้อยเซน เธอมีผมสีทองหน้าม้าใส่ที่คาดผมสีนํ้าเงิน
ลักษณะของเธอกับชุดที่ใส่ เหมือนกับภาพลักษณ์ของอลิสในแดนมหัศจรรย์เลย
ผมใช้ตรวจสอบกับเธอทันที
Raid ไรโมดอล คริสติน่า Lv 22
Skill
-Doll contact
สกิลที่ใช้สื่อสารกับตุ๊กตาได้!
แบบนี้ผมจะได้ยินเสียงพวกเธอร้องครวญครางแล้วสิ! อยากได้ยินอ่ะ
โดยเฉพาะน้องทวินเทลสว่านห้องแรก อยากได้ยินโว้ย!
ผมตรงเข้าสู้กับคริสติน่าแบบไม่กลัวตาย เธอกวักไม้เท้าอันเล็กๆ
ในมือ เหมือนมันจะมีสกิลประเภทเวทมนต์ประจำอาวุธอยู่ด้วย แต่ผมกระโดดหลบ
ม้วนตัวถอดกางเกงกลางอากาศ แล้วกระแทกดุ้นเข้าปากเธอทันที
ถึงคริสติน่าพยายามขัดขืนก็สู้แรงผมไม่ได้ เธอพยายามใช้ไม้เท้าอีกครั้ง
แต่ผมปัดมันทิ้งไป พอผมเสร็จใส่ปากเธอไปรอบหนึ่ง
ผมก็เริ่มทำการข่มขืนคริสติน่าจังทันที
ถึงจะเป็นหอยยางแต่มันเอาสนุกสุดๆ แต่พอผมปลดเสื้อผ้าคริสติน่าออก
ก็เห็นหัวนมของเธอถึงจะแบนราบ แต่ก็มีหัวนม ผมเลยก้มลงไปดูดเล่นด้วย
ข้างในเธอตอดรัดผมขึ้นมาทันที ถึงผมจะกลัวว่าพวกข้อต่อแขนขาเธอจะหลุด
แต่ผมก็ทนไม่ไหวกระแทกใส่เต็มแรง คริสติน่าอึดกว่าไรโมดอลทั่วไป
ผมทำเธอมากว่าสิบนาทีแล้ว แต่เธอยังไม่คอพับไป แต่คงได้แค่นี้ล่ะ
เพราะตาของเธอเริ่มไม่มีโฟกัสแล้ว ผมเลยเร่งถี่ยิบก่อนจะพ่นนํ้าใส่ข้างในเธอจนล้น
คริสติน่าสั่นกระตุกแรงๆ ก่อนจะคอพับไป
“ฟู่! สุดยอด ไหนๆ ดูสิ ได้สกิลไหม”
-Doll contact ไร้ระดับ (Passive skill)
“วะฮาฮ่าๆๆ”
“นะ หนอยไอ้โจรข่มขืน ฝะ ฝากไว้ก่อนเถอะ
คราวหน้าฉันจะต้องฆ่าแกให้ได้”
“อ้าว ฟื้นแล้วเหรอคริสติน่าจัง มาต่อกันอีกยกไหม”
“ไม่เอา! เอ๋? นี้เจ้าคุยกับฉันได้ด้วยเหรอ”
“อืม ใช่แล้วล่ะ พึ่งได้เนี่ยล่ะ ฉันชื่อโรมะยินดีที่ได้รู้จักนะ”
“เชอะ”
เธอสะบัดหน้าหนีไปซะแล้ว
ผมเลยจับเธออุ้มขึ้นมานั่งบนตักและยัดดุ้นใส่เข้าไป
“โอย!! มันเจ็บนะไอ้เจ้าบ้า เอาไอ้หนอนยักษ์ของแกออกไปนะ
มันเข้ามาลึกกกก!!”
คริสติน่าส่งเสียงร้องสูงที่น่ารักออกมา
ขาเธอก็เกร็งเหยียดตรงชี้ไปข้างหน้า
“มะ มันเข้าไปสุดเลย กะ แกทำฉันได้นะ ไอ้เจ้าบ้า แกมันบ้า
ทำได้กระทั่งกับมอนสเตอร์อย่างฉัน”
“ก็พวกเธอน่ารักจะตายไปใครจะไปทนไหว”
“นะ น่ารักเหรอ!? พวกฉันเนี่ยนะ โอย! ทำไมมันใหญ่ขึ้นล่ะ
อย่าขยับสิ! หนอนของแกมันจะฉีกฉันเป็นเสี่ยงๆ แล้ว!”
“แล้วไม่รู้สึกดีเหรอ ทั้งๆ ที่ตรงนี้ของเธอตอดไม่หยุดเลยนะ”
“มะ ไม่ อึก! อ๊า! ดะ ดี แต่มัน ใหญ่ไป”
“ไม่ใหญ่ไปหรอก แค่ต้องใช้เวลาให้คุ้นเคยก่อน”
ผมแช่ไว้นิ่งๆ และคุยต่อ
“นี้ คริสติน่า สนใจไปอยู่กับผมไหม”
“ไปอยู่กับแกเหรอ? จะบ้าหรือไง ฉันเป็นมอนสเตอร์นะ”
“ก็บอกแล้วไง พวกเธอน่ารักจะตาย ผมไม่สนหรอกจะคนหรือมอนสเตอร์”
“เลิกโกหกได้แล้ว!”
“ถ้าคิดว่าผมโกหก ลองถามหนอนของผมที่อยู่ในตัวเธอสิ”
จากนั้นผมก็เริ่มกระเด้งเอวใส่เธอ เบาๆ แต่เน้นทุกจังหวะ
“อา! อา! อึก! อ๊า!”
“เริ่มเสียวแล้วใช่ไหมล่ะ”
“อะ อืม มันแปล็บๆ ข้างใน แต่ดีจัง รู้สึกดีมากเลย”
“เห็นไหม พวกเรากำลังมีความสุขกันอยู่ ไม่ได้โกหกสักหน่อย
ทีนี้ก็ไปอยู่กับผมนะ พวกเราจะได้ทำแบบนี้กันบ่อยๆ”
“จะ จะทำแบบนี้กับฉันอีกเหรอ! อูย! จะ จะมีอะไรออกมาแล้ว!”
“เสร็จเลย ไม่ต้องอั้นปล่อยออกมาเลย”
ผมเร่งเครื่องเพื่อจะได้เสร็จพร้อมกับเธอ
และพอผมฉีดนํ้าเชื้อใส่รอบสองเธอก็คอพับไปอีกรอบ
“ว่าไง ตกลงไหม”
“อะ อืม”
คริสติน่าสะดุ้งตื่นขึ้นมา ผมเลยถามไปอีกรอบ
แต่เธอกลับทำนํ้าเสียงลำบากใจ
“ไม่ได้หรอก ฉันเป็นตุ๊กตาต้องสาปที่ยังไม่สมบูรณ์
เดี๋ยวก็ต้องหายตัวไปแล้ว”
“หายตัวไป? เพราะไม่ได้คงอยู่ได้ตลอดเวลา เลยเป็น Raid
มอนสเตอร์สินะ”
คริสติน่าพยักหน้ารับ
“แล้วมีวิธีอะไรทำให้เธออยู่ตลอดไปได้บ้างไหม”
“ก็มี ขอแค่ได้ชิ้นส่วนที่ขาดไป ฉันจะกลายเป็นตุ๊กตาที่สมบูรณ์ได้”
“อะไรบ้างล่ะ?”
คริสติน่าบอกของที่เธอต้องการออกมา พอผมฟังต้องเกาหัวแกร่กๆ
ก็แบบว่า…ไอ้ที่ว่ามาน่ะ อยู่ในกระเป๋าผมหมดแล้ว ผมเลยเทมันออกมาให้เธอดู
“ใช่พวกนี้หรือเปล่า”
“ใช่!!”
“งั้นก็เอาไปเลย ขาดอันไหนอีกบอก เดี๋ยวผมไปหามาให้”
“ไม่ๆ ครบแล้ว”
คริสติน่าบอกพลางรีบหยิบเอาฟันเฟืองเข้าปาก จากนั้นมันก็หายไป
ไม่ได้เคี้ยวแล้วกลืนหรอกนะ แต่โยนเข้าปากแล้วหายไปเลย
จากนั้นเธอก็หยิบแผ่นไม้ขึ้นมาแทะเหมือนกระรอก แล้วก็ตาของตุ๊กตา
และพวกของไร้ราคาที่ผมเก็บมาด้วย และพอ
เธอกินนอตตัวสุดท้ายลงไป ร่างกายของเธอก็เปล่งแสงออกมา
ร่างของตุ๊กตาหายวับไป
ก่อนจะปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งเป็นเด็กสาวที่มีใบหน้าเหมือนคริสติน่าทุกประการ
ข้อต่อของเธอหายไป เปลี่ยนเป็นผิวหนังแบบมนุษย์ ดวงตาของเธอดูมีแววและชุ่มชื่นกว่าเดิม
ถึงแม้ส่วนสูงเธอจะเท่าเดิม แต่เธอดูเหมือนมนุษย์มากขึ้น
ที่สำคัญเธอแสดงออกทางสีหน้าได้แล้ว
“อ่ะ เอ๋ นี้มันอะไรกัน!?”
“มีอะไรผิดปกติเหรอ?”
“มันไม่น่าจะเป็นแบบนี้ไปได้
มันต้องเปลี่ยนให้ฉันเป็นตุ๊กตาสมบูรณ์แบบนี่น่า แล้วนี้ทำไมเปลี่ยนฉันให้กลายเป็นครึ่งมนุษย์ไปได้?”
“ครึ่งมนุษย์!?”
“อืม ครึ่งมนุษย์ครึ่งจักรกล เอ่อ เรียกว่าออโตมาต้าน่ะ”
“สุดยอด!”
“เป็นเพราะไอ้นํ้าอุ่นๆ ที่แกฉีดมาในตัวฉันเนี่ยล่ะ
มันมอบพลังชีวิตให้แบบมหาศาลเลยทำให้เป็นแบบนี้”
“จริงสิ! สุดยอดเลยแฮะซูปเปอร์แยมขาวเนี่ย เอ่อ
แต่แบบนี้เธอก็ไปกับผมได้แล้วสินะ”
“อืม ได้แล้ว แต่เอาจริงเหรอ
ถึงจะเปลี่ยนสภาพแล้วแต่ฉันก็ยังเป็นมอนสเตอร์นะ”
“ขอแค่เธอเต็มใจไป จะเป็นอะไรก็ช่างเถอะ”
“งั้นก็ตกลง”
“อ่ะ จริงสิผมว่าจะพาพวกไรโมดอลไปด้วย เธอช่วยเจรจาให้หน่อยได้ไหม”
“ไม่ได้หรอก พวกเธอเป็นตุ๊กตาต้องสาปที่ดูดกินพลังจากที่นี้
ถ้าออกไปพวกเธอก็จะกลายเป็นแค่ตุ๊กตาธรรมดาไป”
“ต้องการพลังสินะ…งั้นถ้าให้กินพลังของผมล่ะได้ไหม”
“ได้น่ะได้ แต่แกจะตายเอาน่ะสิ”
“งั้นถ้าเป็นแบบนี้ล่ะ จะได้ไหม”
ผมเปลี่ยนสถานะเป็นจอมมารทันที สีหน้าสบายๆ
คริสติน่าเปลี่ยนเป็นตกใจกลัว และรีบคุกเข่าลงทันที
“ฉะ ฉันไม่รู้ว่าเป็นท่านจอมมาร ดะ ได้โปรดให้อภัยที่หยาบคายใส่ ดะ
เดี๋ยวสิ นะ นี้ฉัน มะ มีอะไรกับท่านจอมมารเหรอเนี่ย ปะ เป็นเกียรติอะไรเช่นนี้!”
“เอ๋ รู้จักผมด้วยเหรอ”
“ก ก็ต้องรู้จักสิคะ ก็ท่านไรโมที่สร้างพวกเรา
ก็เป็นลูกน้องคนหนึ่งของท่านจอมมาร”
“อ้อ แบบนี้เอง แต่ว่าผมปิดบังฐานะตัวเองอยู่
ต่อไปอย่าเรียกผมว่าท่านจอมมารอีก เรียกแค่โรมะก็พอ”
“รับทราบค่ะท่านโรมะ”
“แล้วตกลง พลังของจอมมารอย่างผมเนี่ย พอให้พวกไรโมดอลกินไหม”
“ยิ่งกว่าพออีกค่ะ ขอแค่ได้อยู่ในที่ที่ท่านโรมะอาศัยอยู่
พวกเธอก็จะดูดกลืนเศษวิญญาณที่ตกค้างอยู่มาเป็นพลังได้
คิดว่าน่าจะได้มากกว่าที่ได้จากในดันเจี้ยนแห่งนี้ซะอีกค่ะ”
“ดีจังแฮะ เอ่อ ว่าแต่ไม่ต้องสุภาพกับผมได้ไหมคริสติน่า
ผมชอบเวลาเธอพูดแบบปกติมากกว่าน่ะ”
“จะดีเหรอคะ”
ผมคืนร่างกลับเป็นปกติ
“ดีสิ วิธีพูดแบบแก่นนิดๆ ของเธอน่ารักดีออก”
“อะ อีกแล้ว แกล้งชมฉันอีกแล้ว”
“ก็บอกไม่ได้แกล้งไง แต่ตอนนี้ช่วยไปตามไรโมดอลทั้งหมดมาทีสิ
แล้วอธิบายให้พวกเธอฟังด้วยล่ะ”
“ได้ๆ รอแปบนะ”
ไม่นานคริสติน่าก็กลับมาพร้อมไรโมดอลยี่สิบตัว
รวมที่อยู่ในห้องนี้อีกห้ารวมเป็นยี่สิบห้าตัว
“พวกเราตกลง แต่มีข้อแม้”
ไรโมดอลทวินเทลสว่าน เดินออกมาและชี้มาที่หน้าผม อย่างที่คิดไว้เลย
เสียงน่ารักมาก เป็นแนวซึนเดระล่ะ
“ว่ามาเลย”
“พวกเราชอบการตัดเย็บเสื้อผ้า ถ้าให้พวกเราไปอยู่ก็ต้องให้พวกเราทำเสื้อผ้าด้วย”
“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ อ้อ จริงสิ เอานี้ยกให้”
ผมเอาพวกม้วนผ้าหลายๆ ชนิดที่เก็บได้ออกมา
พวกไรโมดอลต่างรุมเข้ามาทันที
“ผ้าล่ะ พวกเรามีผ้าตัดชุดเยอะแยะเลย”
“ไปๆ เจ้านายเป็นคนดี พวกเราไปอยู่ด้วย”
ท่าทางจะดีใจกันใหญ่เลยแฮะ เอ๋ เดี๋ยวนะ
“นี้ แล้วกางเกงในที่พวกเธอดรอปเนี่ย ก็ตัดเย็บกันเองเหรอ”
“ใช่แล้ว ทั้งเสื้อผ้าและชุดชั้นในพวกเราทำเองหมด”
ทวินเทลสว่านตอบ
“แล้วทำขนาดแบบคนใส่ได้ไหม”
“จะขนาดไหนก็ทำได้ แค่เห็นรูปร่างของแบบครั้งเดียว
พวกเราก็ทำได้ทันที”
“สุดยอดเลยแฮะ แบบนี้ก็ไม่ต้องไปซื้อเสื้อผ้าแพงๆ อีกแล้ว
แถมออกแบบชุดชั้นในได้เองอีกด้วย พวกเธอนี้สุดยอดจริงๆ ทั้งน่ารักทั้งเก่งเลย”
“ถึงจะชมก็ไม่ดีใจหรอกนะ เจ้าบ้า!”
เฮ้ย! ซึนเดระจริงๆ ด้วยล่ะ แจ่มแมว
“จริงสิ ที่บ้านผมน่ะ มีคนอื่นอยู่ด้วย พวกเธอต้องสัญญานะว่าจะไม่ทำร้ายคนในบ้านเด็ดขาดและจะต้องช่วยปกป้องด้วยเมื่อมีอันตราย”
“ตกลง”
ตอบตกลงทันทีเลยแฮะ แต่ท่าทางไว้ใจได้
ดูไม่เหมือนพวกชอบความรุนแรงด้วย
“เอ่อ แต่จะพากันออกไปอย่างดีล่ะ เดินกันไปเป็นฝูงแบบนี้
มีหวังโดนนักผจญภัยเล่นงานแน่”
คริสติน่าทักขึ้นมา แต่ผมก็คิดไว้แล้วล่ะ
“ไม่มีปัญหา พวกเธอเข้าไปหลบในกระเป๋าของผมก่อนได้ไหม
ไว้เดี๋ยวถึงบ้านแล้วผมค่อยให้พวกเธอออกมา”
“อ้อ แบบนี้เอง งั้นฉันขอเข้าไปด้วยนะ
ไม่อยากเจอนักผจญภัยเหมือนกัน พวกนั้นนิสัยไม่ดี”
“เอาตามสะดวกเลย แล้วไว้เจอกันที่บ้านนะ”
จากนั้นผมก็ขนเอาทั้งไรโมดอลและRaid ไรโมดอลคริสติน่า
ออกไปจากดันเจี้ยนลาลาพัส หลังจากวันนี้ไป
ก็ไม่มีใครเคยพบไรโมดอลและRaidไรโมดอลอีกเลย
เรื่องราวที่เกิดขึ้นนี้ ภายหลังได้ถูกเล่าต่อๆ กันไป
จนกลายเป็นหนึ่งในเรื่องสยองขวัญของเมือง โดยเรียกกันในชื่อเรื่องว่า
‘การหายตัวไปอย่างลึกลับของไรโมดอล’
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น