ตอนที่ 56 รสชาติของบ้านเกิด
ตอนที่ 56 รสชาติของบ้านเกิด
พอผมเข้าไปในครัวก็เห็นหม้อซุปของราเม้ง
ว่าแล้วเชี่ยวเห็นฟรานกระซิบอะไรกับเดเม่ก่อนออกไป ที่แท้ก็อยากกินราเม้งนี้เอง
“เอ๋? นายท่านจะทำอาหารเหรอคะ?”
เดเม่ที่ตามผมเข้ามาในครัวถามขึ้นอย่างแปลกใจ
“อืม ว่าจะทำเพิ่มอีกหน่อยนะ แต่ที่เดเม่ทำก็ดีแล้วล่ะ จริงสิ
มาดูผมทำด้วยนะ อาหารจานนี้ต่อไปคงได้ทำบ่อยๆ แน่”
“ค่ะ!”
เดเม่เดี๋ยวนี้ร่าเริงขึ้นจริงๆ เธอจะดีใจที่ได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆ
เสมอ และนี้แหละที่ผมอยากให้ซาคุยะเป็น ทิ้งอดีตแล้วมุ่งไปข้างหน้าด้วยรอยยิ้ม
สิ่งที่ผมทำเป็นอาหารง่ายๆ มันคือเทมปุระ ผมหั่นวัตถุดิบต่างๆ
เป็นชิ้นๆ แล้วชุบแป้งก่อนจะนำไปทอด
“จะว่าไป ทำไมนายท่านไม่ใช่สกิลนี้กับมอนสเตอร์ล่ะคะ?”
เดเม่เห็นผมเพียงแต่เลื่อนมือผ่านวัตถุดิบ
ทุกอย่างก็ถูกหั่นออกมาตามแบบที่ผมต้องการแล้ว
“อ้อ นี้ไม่ใช่สกิลต่อสู้น่ะสิ
มันใช้ได้กับสิ่งของที่ถูกยืนยันแล้วว่าเป็นแค่วัตถุดิบเท่านั้น
แต่ใช้กับมอนสเตอร์หรือสิ่งมีชีวิตที่ยังไม่ถูกระบุว่าเป็นวัตถุดิบไม่ได้
ไฟของฉันเองก็ด้วย ดูนี้นะ”
ผมเดินเข้าไปยืนติดกับเดเม่ แล้วเรียกไฟออกมา
แทนที่มันจะลุกไหม้ขึ้นมาตรงเท้าของเดเม่ มันกลับเลื่อนไปปรากฏที่ด้านข้างแทน
“เห็นไหม สกิลของฉันมันล็อคเป้าไม่ได้
แต่เป็นประเภทออโต้ที่จะเลือกความปลอดภัยในการใช้กับผู้รอบข้างด้วย”
“เป็นสกิลที่แปลกสุดๆ เลยค่ะ สมเป็นนายท่าน”
“เดี๋ยวนะเดเม่ อะไรที่มันแปลกๆ ไม่ต้องโยนมาให้ผมหมดก็ได้”
“อุย ขอโทษค่ะ คิกๆๆ”
หัวเราะแล้วล่ะ เดเม่หัวเราะออกมาแล้ว
ผมเลยลูบหัวเธอด้วยความเอ็นดู ดีจังที่เธอมีความสุข
“อ่ะเกือบลืม เดเม่ซุปเมื่อเช้าเหลือไหม”
“เอร่ากับคุณอาเดไลท์แอบมาซดจนหมดหม้อแล้วล่ะค่ะ”
“หมดกัน ไม่อยากให้อาเดไลท์เลียนแบบเอร่าเลยแฮะ เอาเถอะ
ฝากทำซุปเพิ่มด้วยนะเดเม่”
“รับทราบค่ะ!”
แล้วเดเม่ก็เริ่มทำซุปอีกหม้อข้างๆ
ส่วนผมก็เริ่มทอดเทมปุระและคอยบอกวิธีควบคุมความร้อนเพื่อไม่ให้เทมปุระไหม้กับเดเม่ไปด้วย
ดูเหมือนว่ากลิ่นของอาหารจะเรียกทุกคนมารวมกัน
โดยไม่ต้องเสียเวลาไปตามเลย
“อ่ะ แล้วกินล่ะ”
ดาเซสสังเกตว่าหายไปคนจึงถามหา ผมเลยชี้ไปที่ใต้โต๊ะ
ทุกคนก้มลงไปมองตาม เลยเห็นว่ากินกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้เด็กอยู่ตรงหว่างขาผม
“ไปทำอะไรตรงนั้นคะ?”
“คือแบบนี้ เผ่าจิ้งจอกเก้าหางน่ะ ไม่กินอาหารกัน
แต่จะกินพลังชีวิตหรือไม่ก็…กินมนุษย์น่ะ”
“หา!”
“อ่อ ไม่ต้องห่วง ผมป้อนพลังชีวิตให้กินได้ทุกมื้ออยู่แล้ว
เพราะงั้นไม่ต้องห่วงว่าเธอจะไปเผลอเขมือบใครหรอก”
“ฉันก็อยากทานแบบกินบ้างจัง”
มิรินพูดพลางหายใจแฮ่กๆ ไปด้วย ไม่ไหวแฮะหื่นจริงๆ มิรินเนี่ย
“กิน จำที่ฟรานทำได้ใช่ไหม ทำแบบนั้นไปนะเดี๋ยวมันก็ออกมาเอง
จะกี่รอบก็ได้กินให้อิ่มล่ะ”
“ค่ะ ขอบคุณสำหรับอาหารค่ะ”
กินยิ้มรับและเริ่มจับดุ้นผมออกมา ถึงแรกๆ
จะทำไม่เป็นแล้วไปโดนฟันบ่อยๆ แต่สักพักก็เริ่มชินและคล่องขึ้นตามลำดับ
ส่วนผมก็เริ่มกินข้าวพร้อมทุกคนโดยมีกินดูดดุ้นอยู่แบบนั้น
“นายนี้มันหื่นจริงๆ เลย หน้าไม่อายอีกต่างหาก”
นั้นไงซาคุยะเริ่มด่าผมล่ะ
ก็เธอยังมีสามัญสำนึกแบบโลกเก่าอยู่นี้นะ
“กรุณาอย่าด่าว่านายท่านเช่นนั้นเลยค่ะ”
โอ้ว น่าแปลกแฮะ เมยอาช่วยพูดให้ผมด้วยล่ะ
“อย่างนายท่านเรื่องแค่นี้ถือว่าเหมือนการหายใจเข้าออก
ปกติแล้วทำเรื่องวิตาถารกว่านี้อีกค่ะ”
เอาช่วยซํ้าหรอกเหรอ!
“เลิกรุมผมแล้วกินกันเถอะนะ”
พอซาคุยะก้มลงไปมองอาหารบนโต๊ะเธอก็ทำหน้าแปลกใจ แน่ล่ะ
ก็ล้วนแต่เป็นอาหารที่คนญี่ปุ่นอย่างเราๆ รู้จักกันทั้งนั้น
ซาคุยะหยิบตะเกียบขึ้นมา แล้วคีบเทมปุระจิ้มกับนํ้าจิ้มหวาน
และเอาเข้าปาก เธอค่อยๆ เคี้ยวจนหมดแล้วยกถ้วยซุปมิโสะใส่สาหร่ายขึ้นมาดื่ม จากนั้นเธอก็หลั่งนํ้าตาออกมา
ใช่แล้วล่ะ ก็นี้น่ะมันคือรสชาติของบ้านเกิดไงล่ะ
“อ่ะ คุณซาคุยะกินแบบนั้นไม่ได้นะคะ ต้องใช้ช้อนตักสิ”
ฟรานหันไปดุใส่ซะแล้ว
“ไม่เป็นไรฟราน ปกติคนบ้านเกิดฉันจะยกถ้วยซุปขึ้นดื่มแบบนั้นแหละ
ไม่ถือว่าเสียมารยาทหรอก”
“อ่ะ ยกชดได้เหรอ! แล้วก็ไม่รีบบอก!”
เอร่าหยิบถ้วยขึ้นเตรียมซด แต่ผมใช้ตะเกียบตีไปที่มือซะก่อน
“สำหรับเธอใช้ช้อนไปเลย สังเกตดูดีๆ สิ พวกเราไม่ได้ซดอั่กๆ
แบบเธอสักหน่อย แต่ค่อยๆ ดื่มไปต่างหาก”
“โรมะใจร้าย”
“ก็เธอมันมารยาทแย่นี่น่า”
ระหว่างที่ผมว่าเอร่าและทุกคนหัวเราะกันอยู่นั้น
ซาคุยะก็พูดขึ้นมาเบาๆ
“คิดว่าจะไม่ได้กินของแบบนี้อีกแล้วซะอีก”
“ผมเข้าใจ จากนี้ไปถ้าอยากกินอะไรก็บอกมาได้เลย ผมจะทำให้เอง
ถ้าหาวัตถุดิบได้ล่ะก็นะ”
“อืมๆ ขอบคุณนะ นะ นี้มันอร่อยมากเลย อร่อยจริงๆ”
ซาคุยะยังไม่หยุดร้องไห้ เธอกินไปร้องไห้ไป แต่ต่างจากพวกฟราน
เธอไม่ได้ร้องไห้เพราะมันอร่อยเพียงอย่างเดียว แต่เพราะรสชาติที่แสนคิดถึงต่างหาก
ส่วนคนอื่นๆ ก็มีการตอบสนองต่อเทมปุระอยู่ที่ระดับห้าดาวล่ะ
เพราะมันเหมือนขนมล่ะมั่ง ข้างนอกเป็นแป้งกรุบกรอบ ข้างในมีทั้งไก่ ปลา ผัก
แถมทานคู่กับราเม้งได้อีกด้วย ฟรานเองเป็นคนที่ฟินมากที่สุด เพราะเธอชอบราเม้งมาก
ดอเรียกับอาเดไลท์เองก็ตื่นตาตื่นใจกับอาหารแปลกๆ
ที่ตัวเองไม่เคยเจอจนออกอาการที่ผมว่ามันคุ้นๆ อยู่นะ
อย่างการคีบเส้นยกขึ้นจนสุดเนี่ย
นั้นไงยูรินนั่งหน้าแดงแล้วทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ไปแล้ว
ซึ่งก็ยังเหมือนเช่นทุกวัน เป็นมื้ออาหารที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ
อะ อุ๊ นี้มัน!
ผมรีบก้มลงไปใต้โต๊ะ เพราะความรู้สึกแปลกๆ ที่ดุ้น
ตอนนี้กินท่าทางจะเมื่อยมือกับปากแล้ว
เธอเลยใช้หางมาม้วนพันรอบดุ้นผมแล้วชักแทนมือ ขนของกินนิ่มมาก มันเลยเสียวสุดๆ
กว่าจะทานกันเสร็จผมก็แตกให้กินไปสองรอบแล้ว รายนี้ก็กินจุใช่เล่นแฮะ
ผมตบท้ายมื้อด้วยไอศกรีม ซาคุยะถึงกับตะลึงตาค้างที่เห็นมัน
“ชอบไอศกรีมเหรอ”
“อืม ชะ ชอบมากเลย! ดีใจจังที่ได้กินอีกครั้ง”
“จากนี้ไปก็จะมีให้กินทุกวันจนเบื่อเลยล่ะ”
“อืม…อยากให้ทุกคนได้มากินด้วยจัง”
“…อย่าดราม่านักสิ ผมไม่ได้ขอให้ลืมเรื่องในอดีตหรอก
แต่ตอนนี้เธออยู่ตรงนี้กับพวกผมแล้วนะ”
พอผมบอกซาคุยะก็เงยหน้าขึ้นมา
มองไปข้างหน้าพร้อมกับภาพบรรยากาศที่สนุกสนานและดูอบอุ่น
“ถึงจะไม่สามารถกินกับพวกเพื่อนๆ ที่จากไปได้แล้ว
แต่เธอยังกินด้วยกันกับพวกผมได้นี้”
ผมบอกพลางใช้ช้อนปัดช้อนของเอร่าที่จ้องจะมาฉกไอศกรีมของผมไป
“อืม อืม!”
ซาคุยะยิ้มทั้งนํ้าตาและตักไอศกรีมเข้าปาก ทั้งๆ ที่เย็นในปาก
แต่หัวใจเธอกลับรู้สึกอบอุ่น
หลังมื้อเที่ยงผมก็วานให้ดาเซสเอาอาหารไปส่งให้กับมอเรียที่กิล
ส่วนผมก็กำลังคิดว่าจะฆ่าเวลาด้วย
การไปลงดันเจี้ยนนํ้าตกเพื่อหาปลาเพิ่มดีไหม
เพราะที่หามาคราวก่อนใกล้หมดแล้ว แถมอยากจะได้อาวุธมัจฉามาปลดสกิลขายด้วย
เพราะช่วงนี้ใช้เงินไปเยอะมาก ต้องหาทางเอาเงินมาเพิ่ม
แต่โครงการทุกอย่างก็เป็นอันต้องยกเลิก
เพราะดันมีแขกมาเยี่ยมซะก่อน
“โอ้โห!!! คฤหาสน์หลังโตจริงๆ ด้วย”
เสียงโกร่าล่ะ
“เดี๋ยวขอฉันกลับไปเลิกกับสามีก่อน”
“ไม่ต้องเลยทีโม โรมะข้าจองแล้ว”
“เลิกเสียมารยาทกันสักที มีคฤหาสน์หลังโตขนาดนี้
เขาต้องเป็นขุนนางผู้ใหญ่แน่ๆ”
ผมค่อยๆ แง้มประตูหน้าออก แต่เป็นมือของโกร่าที่คว้าหมับเข้าให้
ไม่ให้ผมปิดประตูไล่พวกเธอได้
“ไงๆ เสียเวลาตามหาซะตั้งนานเลยนะโรมะ”
“ชิ้วๆ ที่นี้ไม่ต้อนรับสัตว์กินเนื้อครับ”
“สายไปแล้ว”
เธอดันประตูหน้าเข้ามา แน่นอนผมสู้แรงเธอไม่ไหวหรอก
วันนี้ปาร์ตี้ของโกร่าก็อยู่กันครบองค์ประชุมเหมือนเคย
“มีธุระอะไรกับผมเหรอครับ มาหาถึงบ้านเลย”
ผมรู้อยู่แล้วล่ะแค่ถามเพื่อถ่วงเวลาคิดหาวิธีหนี
“ไว้คุยกันทีหลังเถอะ ตอนนี้มาเย็ดกันดีกว่า”
“ตรงเกินไปแล้ว!”
“หรือว่าไม่อยาก”
“อยาก!”
“งั้นก็เริ่มกันเลย”
โกร่าเดินเข้ามาหิ้วตัวผม
ตอนแรกผมกะว่าถ้าเลี่ยงไม่ได้กะพาขึ้นห้องไป
แต่นี้ไม่มีโอกาสแม้แต่จะพาไปที่ห้องเลย
เธอมองหาห้องกว้างๆ แล้วก็ไปเจอห้องนั่งเล่นเข้าพอดี
ซึ่งมีทั้งหมอนทั้งเบาะและโซฟา เลยพากันเข้าไปทันที
แถมยังเริ่มที่โกร่าซะอีก เธอรู้ว่าผมไม่ชอบให้ถอดเสื้อผ้า
เลยแหวกกระโปรงกับกางเกงในออก แล้วจับดุ้นผมเสียบเข้าไปเลย
ผมจับกระโปรงเธอเปิดออกดูซะ
หน่อยว่าวันนี้ใส่แบบไหนมา สรุปเป็นสีดำแบบด้านข้างเป็นเชือกระบาย
ส่วนตรงเป้าทำเป็นลูกไม้ เซ็กซี่สุดๆ อ่ะ
“เห็นคายุนบอกว่าแกชอบกางเกงในเหรอ ข้ายกที่ใส่อยู่ให้เอาไหม”
“เอาครับ!!”
“งั้นวันนี้ต้องเย็ดตูดข้าแบบที่ทำกับทีโมด้วยนะ”
“ได้เลยครับ”
ผมเลยจัดการกระเด้งเอวสวนการขย่มของโกร่า
ที่เริ่มกรีดร้องเสียงแบบสัตว์ป่าออกมา
แถมด้วยเสียงอันดังของเธอเลยไปเรียกทุกคนในบ้านมาด้วย
เดเม่เดินมาเสริฟชาให้ตามปกติ ส่วนฟรานเดินผ่านหน้าห้องไปกับกิน
สงสัยจะออกไปเดินเล่นกัน
แต่การไม่คิดจะแวะเข้ามาดู
แปลว่าเธอเองก็ไม่ค่อยชอบกลุ่มของโกร่าสักเท่าไร
“หือ ใครอีกล่ะเนี่ย?”
อาเดไลท์ที่เข้ามาเห็นพวกโกร่าก็ทำหน้าแบบเอื้อมระอา
ราวกับจะบอกว่านี้นายเปลี่ยนผู้หญิงไม่ซํ้าเลยนะ ผมเลยต้องแนะนำให้พวกเธอรู้จักกัน
แล้วไม่รู้ทำไมเธอต้องไปยกกระดานหมากมาตั้งในห้องนี้ด้วย เข้าใจผิดหรือเปล่า
ไม่ใช่ว่าผมอยากจะเล่นเดินหมากกับเธอเวลามีอะไรกับคนอื่นอยู่นะ แต่เอาเถอะ
ก็ไม่ได้รบกวนอะไรสักหน่อย มีอาเดไลท์อยู่ด้วยดีซะอีก
เพราะแค่มองหน้าเธอไปผมก็ตื่นเต้นจนแทบจะแตกแล้ว
ผมเด้งสวนรับจังหวะกระแทกลงมาของโกร่า
พลางเล่นหัวนมที่ยื่นออกมาด้วย ส่วนอีกมือก็ลูบไปตามกล้ามเนื้อหน้าท้องที่แข็งราวกับหิน
ร่างกายเธอมีแต่
กล้ามจริงๆ แต่นั้นแหละที่ทำให้ช่องคลอดของเธอฟิตอย่างกับอะไรดี
ยิ่งผมลูบกล้ามเนื้อเธอ โกร่าก็ยิ่งมีอารมณ์
“โรมะข้าจะเสร็จแล้ว! ย๊า! อ๊า! ปล่อยข้างในเลย
ทำให้ข้าท้องลูกของแกซะโรมะ!”
เฮ้ยซิบหายล่ะ! ท้องแน่ๆ เด้งเป็น On แล้วไง ไม่เอานะเฟ้ย
โกร่ามีสามีมีลูกแล้วนะ ผมเลยต้องเร่งให้เธอเสร็จก่อน
เลยใช้นิ้วไปเขี่ยปุ่มคริของเธอ โกร่ากัดฟันแน่นและร้องอ๊ากออกมา และพ่นนํ้าร้อนๆ
ใส่หน้าขาผมจนเปียก
ฟู่ เซพ
พอโกร่าแตกไปรอบ เธอก็เริ่มอ่อนแรงแล้ว
คือจากครั้งก่อนผมก็รู้แล้วล่ะว่า โกร่าไม่ใช่แบบที่อึดเหมือนกับรูปร่างของเธอ
เธอแรงดีแค่รอบแรก พอแตก
แล้วก็จะอ่อนเป็นนํ้าผึ้งเลย ผมจับเธอพลิกตัว
ให้นอนลงบนพื้นและโก้งตูดขึ้นมา
“อ่ะ นี้จะเอาทางนั้นอีกแล้วเหรอ”
ดูเหมือนอาเดไลท์จะสนใจเวลาผมทำทางทวารหนักมาก
เธอมองเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง คงไม่เข้าใจว่ามันจะรู้สึกดีได้อย่างไงล่ะมั่ง
ตอนนี้ดุ้นผมชโลมไปด้วยนํ้าเงี่ยนของโกร่าอยู่
เลยสอดเข้าไปในตูดเธอได้ไม่ยาก
แถมกล้ามเนื้อเธอคลายตัวหลังจากเสร็จรอบแรกไปแล้วด้วย
แต่สำหรับครั้งแรกทางทวารหนัก ต้องรีบใส่เข้าไปในสุด
ไม่งั้นเดี๋ยวพอรู้สึกตัวแล้วเจ็บขึ้นมา ก็จะขมิบก้นจนแทงไม่เข้า
ผมกระดกตูดดันดุ้นเข้าไปทีเดียวสุดลำ
โกร่าร้องกรี๊ดราวกับคนเสียสติ ว่าไงดีล่ะ ในตูดเธอนี้สุดๆ
เลยมันแข็งแรงเหมือนกับกล้ามเนื้อเธอไม่มีผิด ทั้งตอดทั้งดูด
ผมเลยแตกใส่ไปก่อนรอบหนึ่ง
เพื่อให้ข้างในตูดเธอปรับสภาพให้เป็นตูดจิมิ พอมีนํ้าหล่อลื่นไหลออกมา มันก็ขยับได้ง่ายขึ้น
ผมเลยตะบันไม่ยั้งเลย
ไม่ถึงสามนาทีโกร่าก็เสร็จทางก้นไปแล้ว เธอหลับไปทั้งๆ
ที่มีดุ้นผมกระแทกตูดเธออยู่เลย แต่ยังมีอีกตั้งสามคนรออยู่
ผมเลยดึงดุ้นออกมาและรูก้นของโกร่ายังเปิดค้างอยู่เลย
ผมใช้คลีนนิ่งใส่ดุ้นที่มีขี้ของโกร่าติดอยู่ออก จากนั้นก็จะไปดึงตัวทีโมทีมาต่อ
เพราะดูเธอเงี่ยนสุดในกลุ่มล่ะ
เพราะเล่นยืนล้วงหีตัวเองจนนํ้าไหลออกมาเต็มหน้าขาไปหมดแล้ว
แต่คายุนจับมือผมเอาไว้
“โรมะ ช่วยเย็ดบลูมก่อนได้ไหม”
“ได้สิ”
ผมพยักหน้ารับ และดึงแขนของบลูมให้เข้ามาหา ผมเห็นเธอค่อนข้างกลัว
เลยไม่แน่ใจว่าอยากทำแน่หรือเปล่า
วันนี้บลูมใส่กางเกงในสีขาวล้วน ไม่มีโบว์แต่มีระบายรอบขอบขาและเอว
ผมไม่แม้แต่จะถอดเกราะเธอออก แต่แหวกขอบกางเกงในและลงลิ้นไปเลียทันที
อร่อยแฮะ รสชาติเข้มข้นคาวนิดๆ กลิ่นเหมือนสาวหื่นเลย
ปากหอยของบลูมแคบกว่าของยูรินอีก ก็ไม่แปลกก็ตัวเล็กกว่านี่น่า
ผมลองเอานิ้วชี้สอดเข้าไป ปรากฏว่าเข้าไม่ได้ มันติดแค่ตรงกลางข้อนิ้วแรก
ข้างในเธอรีบรัดแน่นมาก ผมเลยต้องเล่นปุ่มคริเธอไปด้วยเพื่อให้เธอคลายแรงบีบรัดลง
แต่กลับยิ่งทำให้ข้างในรัดแบบกว่าเดิม
ผมเลยเปลี่ยนไปจูบกับเธอ แต่บลูมคงไม่ถนัดเลยได้แต่อ้าปากกว้างๆ
ให้ผมสอดลิ้นเข้าไปเล่น แค่โดนจูบบลูมก็ทำตาลอยแล้ว
พอลองสอดนิ้วเข้าถํ้าเธออีกครั้ง
ข้างในเริ่มคลายตัวแล้วถึงจะยังแน่นอยู่ก็เถอะ ผมจัดดุ้นผมจ่อปากถํ้า และค่อยๆ
ให้มันขยับเข้าไป แล้วจากนั้นก็ราวกับเดจาวู
ดุ้มผมกำลังโดนหอยของบลูมกลืนกินอยู่ล่ะ หอยของพวกดวาฟเนี่ยเป็นแบบนี้หมดเลยเหรอ!
แต่พอส่วนหัวพ้นเข้าไป บลูมก็เกร็งตัวหนักๆ ขึ้นมา
ผมรู้สึกเหมือนหัวดุ้นผมไปโดนบางอย่าง เลยก้มลงมองดู
ปรากฏว่ามีเลือดไหลซึมออกมาอยู่
“อ้าว นี้เธอยังบริสุทธิ์อยู่เหรอ!”
“อืม”
บลูมพยักหน้ารับทั้งนํ้าตา
“ดีใจด้วยนะบลูม ถึงจะมาเสียตัวครั้งแรกเอาตอนอายุ 150 แล้วก็เถอะ
แต่ดีกว่าแก่ตายไปทั้งๆ ที่ยังบริสุทธิ์ล่ะนะ”
คายุนเข้ามาแสดงความดีใจด้วย แต่ผมนี้ช็อคเลย
ถ้าคำนวณอายุของดวาฟเทียบกับมนุษย์ดูแล้ว นี้ผมกำลังเอาคนรุ่นย่าอยู่เลยนะ!
“ขะ ขยับเลย เอาข้าแรงๆ เหมือนที่เอากับทีโมเลย”
โอย น่ารักอ่ะ! ผมเริ่มกระแทกเอวตามที่เธอขอ เลือดไหลออกมาจนย้อมกางเกงในสีขาวของบลูมจนกลายเป็นสีแดงไปแล้ว
แต่ถึงจะเป็นครั้งแรกบลูมก็ถึงจุดสุดยอดไปอย่างรวดเร็ว
แถมเสียงร้องออกจะเรียบร้อย ไม่เหมือนยูรินที่ร้องเหมือนกับโดนข่มขืนอยู่
เอ๋ แต่ข้างในไม่เหมือนกันแฮะ? ช่องคลอดของบลูมยืดได้ก็จริง
แต่ไม่ยาวจนรับดุ้นผมเข้าไปได้หมด
ของบลูมพอพ้นเข้าไปได้เกือบครึ่งก็ชนกับปากมดลูกเธอแล้ว
ปากมดลูกของบลูมแข็งเหมือนหินเลย ไม่สามารถดันเข้าไปได้แบบยูริน
ผมเลยต้องขยับเอวแบบยั้งๆ ไว้ ความรู้สึกเหมือนเอากับเด็กจริงๆ เลย
แต่เพราะข้างในเธอบีบรัดได้แน่นสุดๆ
มันเลยรีดนํ้าเชื้อผมให้พุ่งใส่ พอโดนนํ้าเชื้อร้อนๆ เข้าไปบลูมก็เสร็จไปอีกรอบ
แล้วเธอก็นิ่งไปเลย หลับแล้วเหรอ? เดี๋ยวสิ ไหนว่าดวาฟถึกไง
ยูรินยังได้ถึงห้ายกเลยนะ
“ต่อไปตาฉันนะ นะ นะ!”
ทีโมทีเข้าจับบลูมโยนออกไปด้านข้างทันที ท่าทางกระหายดุ้นแบบสุดๆ
แล้ว แถมยังถอดเสื้อผ้ารออยู่แล้วต่างหาก เธอไม่เหลืออะไรไว้สักชิ้น นมที่เหลวเป็น
ถุงกาแฟแกว่งไปมาเหมือนลูกดิ่ง ทีโมทีจับดุ้นผมจ่อไปที่ตูด อ้าว
รายนี้ก็ชอบทางตูดเหมือนดาเซสเหรอ
แต่เพราะผมเคยปรับสภาพภายในตูดเธอมาแล้ว มันเลยมีนํ้าหล่อลื่นออกมาแถมสะอาดด้วย
ผมเลยจับเธอให้นอนโก้งตูดแบบเดียวกับที่ทำกับโกร่า
แต่ผมสลับใส่ทั้งทางตูดทั้งทางหอยของเธอ จนทีโมทีร้องไม่เป็นภาษา
ปากก็ร้องขอโทษสามีแต่สีหน้าเธอนี้มันฟินสุดๆ อยู่เลยนะ
แถมยังส่ายเอวสู้ผมไม่ถอยเลย
ทว่าพอผมเงยหน้าขึ้นมา ก็เห็นซาคุยะยืนอยู่ตรงทางเข้าห้องนั่งเล่น
มองมาที่ผมด้วยสายตารังเกลียดสุดๆ
“ไอ้บ้ากาม จะทำก็ไปทำที่ห้องสิ”
“เอ่อ พวกเธอลากผมมาที่นี้น่ะ ถ้ารบกวนก็ขอโทษด้วยนะ”
“ไม่เป็นไร บ้านของนายนี้ อยากทำอะไรก็เชิญ
ว่าแต่ทำไมเธอถึงนั่งดูหน้าตาเฉยเลยล่ะ ไม่คิดจะห้ามหรือต่อว่าอะไรหน่อยเหรอ”
ซาคุยะหันไปถามอาเดไลท์ที่กำลังจ้องดุ้นผมที่สลับเข้าออกทั้งสองรูอย่างใจจดใจจ่อ
“ทำไมต้องห้ามล่ะ? มันน่าสนใจดีออก”
“บ้านนี้มีแต่พวกโรคจิตหรือไงเนี่ย!”
ซาคุยะแหกปากขึ้นมาอย่างหมดความอดทน
“กรุณาอย่ารวมฉันไปกับคนพวกนี้ด้วยสิคะ”
เมยอาเข้ามาพร้อมกับสมุดบัญชีในมือและขัดขึ้นอย่างได้จังหวะพอดี
“เอานี้ค่ะฉันทำเสร็จแล้ว ช่วยตรวจดูแล้วลงชื่อด้วย”
เมยอาส่งสมุดบัญชีให้ผม ซึ่งจัดแยกรายรับรายจ่ายได้อย่างจัดเจนดี
แต่ผมงงตรงรายรับ
“เมยอา สมบัติของมิริน กับ เงินเดือนของมอเรีย ทำไมมันมาอยู่ตรงรายรับได้ล่ะ”
“คุณมิรินนำสมบัติที่สะสมตอนเป็นนักผจญภัยมามอบเข้าเงินกองกลางของบ้านค่ะ
คุณมอเรียเองก็เอาเงินเดือนทั้งหมดมาเข้ากองกลางเหมือนกัน”
“ลองห้ามพวกเธอยัง”
“ห้ามแล้วค่ะ
แต่เธอบอกว่าอยากทำเพื่อนายท่านที่เหนื่อยหาเงินอยู่คนเดียวบ้าง”
“ดีใจหรอกนะที่ทำอะไรเพื่อผม แต่ไม่อยากให้พวกเธอคิดมากแบบนี้เลย”
“ค่ะ เข้าใจแล้วค่ะ
แต่ถ้านายท่านยังไม่หยุดกระแทกเอวใส่แบบลิงบ้ากามอย่างนี้
เธอคนนี้คงตายคาดุ้นของนายท่านแน่ค่ะ”
พอเมยอาทัก ผมเลยก้มลงไปมองทีโมทีที่นํ้าลายฟูมปากไปแล้ว
เพราะผมไม่ได้หยุดสอยสลับรูเธอเลย สงสัยจะเสียวมากเกินไปหน่อย
แต่ตอนนั้นเองซาคุยะก็เข้ามายืนข้างๆ เมยอาและชี้หน้าต่อว่าใส่ทันที
“เธอนั้นแหละโรคจิตที่สุด!
เจ้านายตัวเองกำลังทำเรื่องสัปดนอยู่แท้ๆ ยังเข้ามาคุยเรื่องงานเฉยเลย!”
“หา? คุณยังไม่เข้าใจอีกเหรอคะ นายท่านน่ะเหมือนลิงติดสัด
ที่มีความต้องการทางเพศอยู่ตลอดเวลา จะเช้าสายบ่ายเย็นก็ทำแต่เรื่องลามก
เพราะงั้นถ้ารอให้เขาว่างฉันคงไม่ได้คุยงานแน่ๆ ค่ะ”
“โอ่ย ผมยังอยู่ตรงนี้นะ ถ้าจะนินทาก็ไปที่อื่นสิ”
ผมส่งบัญชีที่เซ็นชื่อรับแล้วคืนให้เมยอาพลางทักไปด้วย
แต่ถึงทักไปอย่างไงเมยอาก็ชอบหลอกด่าผมซึ่งๆ หน้าอยู่แล้ว
“นี้โรมะ ตานายแล้วรีบๆ มาเล่นต่อได้แล้ว”
อาเดไลท์เรียกผมไปที่กระดานหมาก
“เธอนี้ก็โคตรเนียนเลยนะ!”
ซาคุยะเริ่มปวดหัว เลยยอมเดินจากไปแต่โดยดี
“อ่ะ ต่อเลยไหมคายุนซัง”
ผมนึกได้ว่ายังเหลือคายุนซังอยู่ แต่เธอไม่อยู่ในห้องแล้ว
พอมองไปรอบๆ ก็เห็นเธอยืนอยู่ตรงระเบียง
และยื่นหน้าอกดันกันอยู่กับดอเรีย
คนตัวสูงอย่างเธอยังเตี้ยกว่าดอเรียอยู่ช่วงศีรษะ
แต่ทั้งคู่เป็นสาวสวยแบบญี่ปุ่นเหมือนกัน แถมยังใส่กิโมโนเหมือนกันอีก
เลยมองเป็นคู่แข่งกันล่ะมั่ง
“สวยไม่เบานี้ แต่ขอบอกก่อนนะโรมะน่ะชอบผมของข้าที่สุด”
“เหรอ แต่น้องสาวของข้าเข้ากับเขาได้ดีที่สุด”
กรอดดดด!
นั้นไง แยกเขี้ยวใส่กันแล้ว ผมเลยเดินไปข้างหลังคายุน
แล้วเสียบดุ้นที่อาบนํ้าเงียนของทีโมทีใส่ทั้งๆ ท่ายืนเลย
“ดอเรียอย่าทะเลาะกับแขกสิ”
“ยัยนี้มาหาเรื่องก่อน”
“ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ต้องรู้จักอดทนหน่อยนะ”
“รับทราบ ทีหลังข้าจะระวัง
แต่เจ้าควรเก็บแรงไว้ให้พวกข้าคืนนี้ด้วยนะ”
“ไม่ต้องห่วง ผมทำได้ทั้งวัน”
“อุ๊! สมเป็นชายที่ใช้ดุ้นสยบเซนทอร์เช่นข้าได้
งั้นข้าขอตัวไปหายูรินก่อน อยากให้เธอทำหินลับมีดอันใหม่ให้หน่อย”
“อืม ตามสบาย”
ขณะที่คุยผมก็สอยจนคายุนลิ้นห้อยออกมาแล้ว เลยสอดมือไปจับต้นขาเธอ
และยกขึ้นในท่าถางขา และพาเดินกลับไปในห้องนั่งเล่นทั้งๆ
แบบนั้นโดยไม่ปล่อยให้ดุ้นหลุดออกมา
พอวางเธอลง ผมก็ปลดกิโมโนของเธอออก วันนี้ก็ยังเป็นผ้าคาดอก
แต่หน้าอกเธอนูนจนชัดเจน ส่วน
กางเกงใน…คายุนไม่เคยทำให้ผิดหวังจริงๆ
วันนี้เธอใส่เป็นสีนํ้าเงินเข้ม มีโบว์สีชมพูตรงกลาง และมีระบายตรงขอบบน
ตรงขอบสองข้างของตรงเป้า เป็นผ้าแบบซีทรู แต่เส้นตรงกลางที่ปิดเนื้อหอยเป็นผ้าทึบ
และมันเป็นแบบเอวสูง เลยขับเน้นส่วนสามเหลี่ยมให้เซ็กซี่สุดๆ
เมื่อเห็นกางเกงในเซ็กซี่แบบนี้
เลยยิ่งทำให้ผมคึกเลยควบเธออย่างหนัก แต่ผมไม่ให้เธอเปิดเบอเซริกโหมดได้
พอเธอทำท่าจะไม่ไหวแล้วเปิดใช้ ผมก็จะดึงดุ้นออกแล้วยัดใส่ปากเธอแทน
ผมกระฉูดใส่คาปากเยอะมาก จนนํ้าเชื้อไหลออกทางจมูกเธอ แต่ผมยังอยากทำต่ออีก
เลยเอากลับไปเสียบหอยเธอต่อ คายุนใช้ขาพันรอบเอวทันที
ผมเลยยกตัวเธอขึ้นมาในท่าลิงอุ้มแตง แต่
จังหวะนั้นเอง ผมก็หันไปเห็นแขกที่พึ่งเข้ามา…เนปฟ่ากับชีเอ้ล่ะ
มาได้ไงฟ่ะ!
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น