ตอนที่ 25 กลิ่น
ตอนที่ 25 กลิ่น
เนื่องจากยูริน มิริน และดาเซสหมดแรงจนหลับกันไปหมด
มื้อเที่ยงผมเลยทำแค่ส่วนของสี่คน โดยเอาสเต็กที่เหลือเมื่อมาหั่นเป็นชิ้นๆ
และผัดกับข้าว ทำเป็นข้าวผัดเนื้อสเต็ก ที่ผมย่างเนื้อไว้เยอะ
ก็เพื่อเก็บไว้ทำเมนูอื่นๆ ด้วย ถ้ายังไม่เบื่อเนื้อกันซะก่อนล่ะนะ
พอมานั่งกินกันแค่สี่คนแล้ว ก็ทำให้นึกถึงตอนแรกๆ
ที่ก็มีกันอยู่เพียงเท่านี้ ยัยเอร่านี้ก็ไม่เคยเปลี่ยนเลยจริงๆ
ผิดกับฟรานและเดเม่ ก็ฝึกมารยาทบนโต๊ะอาหารจนพาไปได้ทุกทีโดยไม่อายใครแล้ว
ฟรานไม่เท่าไร เพราะมี
พื้นฐานมารยาทมาก่อนแล้ว แต่เดเน่นี้สิพัฒนาเร็วมาก จนเริ่มเหมือนเมดผู้เรียบร้อยไปทุกทีล่ะ
ระดับความพึ่งพอในใจอาหารของมื้อนี้ของทุกคนก็ยังคงเต็มห้าดาวอยู่
ผมดูการตอบสนองทุกมื้อแหละ ถ้ามื้อไหนการตอบสนองตํ่ากว่าสี่ดาว
ผมจะตัดเมนูนั้นออกไป นี้คือความเอาใส่ใจของผมเอง เพราะผมเชื่อว่า
อาหารคือความสุขพื้นฐานของมนุษย์ จากนั้นก็ที่อยู่และร่างกาย
“เดี๋ยวถ้าพวกนั้นตื่นกันแล้ว ก็เอานี้ออกมาให้กินกันนะ”
ผมเอาข้าวผัดที่เหลือใส่ไว้ในกระเป๋าสำหรับเก็บวัตถุดิบ
ซึ่งตอนนี้เดเม่เองก็ใช้เป็นแล้ว
“รับทราบค่ะนายท่าน”
ถ้าผมสั่งอะไรเดเม่แล้ว ผมมั่นใจว่าไม่ต้องไปกังวลถึงมันอีก
เพราะเธอจะรับผิดชอบจัดการได้อย่างเรียบร้อยเสมอ
ผมเดินออกจากคฤหาสน์มาพร้อมฟรานที่ร่าเริงดีเหมือนทุกวัน
ตอนที่เดินไปผมก็ตรวจดูสกิลไปด้วย สกิลที่ได้มาจากมิริน….
Skill
-Dawn of Love lv 1
ผมนึกว่าจะได้สกิลเวทมาซะอีก แต่นี้มันอะไรกันเนี่ย
ผมจำได้นะว่ามิรินไม่มีสกิลแบบนี้ เพราะผมส่องดูเธอหลายรอบแล้ว
เพราะมีเวทมนต์ที่น่าสนใจเพียบเลย พอเปิดดู Log ของเหยื่อแห่งราคะ
ก็เป็นสกิลที่ได้มาจากมิรินจริงๆ งงแล้วแฮะ
มีโอกาสได้สกิลที่เจ้าตัวก็ไม่มีด้วยเหรอ ว่าแต่สกิลนี้มันใช้ทำอะไรได้ล่ะเนี่ย
Dawn of Love เมื่อเริ่มต้นรุ่งอรุณแห่งรัก ค่าพลังของเป้าหมายจะเพิ่มขึ้นตามความรักที่มีต่อผู้ใช้
ยิ่งมีความรักที่รุนแรงลึกซึ้งแค่ไหน พลังจะยิ่งเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว
ระยะเวลาแสดงผล 1 นาที กำจัดการใช้ หนึ่งครั้งต่อวัน
จำนวนเป้าหมายที่ส่งผลจะเพิ่มขึ้นตามระดับของเลเวล
สกิลบัพเหรอเนี่ย! เหมือน Glory เลยแฮะ แบบนี้ถ้าใส่ทับกันจะเป็นอย่างไงนะ
สงสัยต้องลองดูแล้ว
จะว่าไปยังไม่ได้ทดสอบสกิลใหม่ที่ได้มาเมื่อคืนเลย
ประเมินราคานี้ใช้ดูราคากลางของไอเท็มได้สินะ ใช้ได้แฮะ
ส่วนมองทะลุนี้ไว้ดูไอเท็มในกล่องสมบัติได้ อืม
ไว้กรณีนี้ไว้ดูว่าคุ้มค่าที่จะเปิดกล่องหรือเปล่านี้ก็มีประโยชน์ทีเดียว
แต่เดี๋ยวนะ เรดาห์ความหื่นของผมกำลังแจ้งเตือนอยู่ สกิลนี้มันต้องมีอะไรแน่
“…มองทะลุ”
เพื่อให้รู้ผมเลยใช้สกิลนี้ออกมาและมองไปที่ฟราน ผลปรากฏว่า…
พรวด!!!
“ฟราน กางเกงในล่ะ ทำไมไม่ใส่กางเกงใน!”
สกิลมองทะลุสามารถมองผ่านทะลุเสื้อผ้าได้จริงๆ ด้วย! ถึงความคมชัดจะยังไม่มากเท่าไร
เหมือนเป็นภาพเบลอๆ อยู่ แต่ถ้าเลเวลสกิลสูงขึ้นกว่านี้ล่ะก็
จะต้องมองเห็นได้ชัดแน่ๆ กลับมาเรื่องของฟรานที่ไม่ยอมใส่กางเกงในดีกว่า
“อ่ะ คือว่า”
ฟรานรู้สึกอายๆ เลยเขย่งเท้าขึ้นมาเพื่อจะกระซิบบอก
ผมเลยต้องย่อตัวลงไปฟัง
“คือว่ายาของนายท่านยังอัดอยู่เต็มท้องอยู่เลยค่ะ
เลยเก็บกางเกงในไว้ในกระเป๋าก่อน ใส่ตอนนี้หนูกลัวมันจะเปื้อนน่ะค่ะ”
“แล้วทำไมไม่เช็ดออกซะล่ะ”
“ไม่เอาค่ะ!”
“เช็ดออกเถอะ”
“…แต่หนูรู้สึกดีกว่าเวลามียาของนายท่านอยู่ในท้องค่ะ”
“แต่ทิ้งไว้นานจะมีกลิ่นนะ บอกแล้วไงว่าต้องดูแลตัวเองให้ดีโดยเฉพาะจุดลับน่ะ”
“ค่ะ รับทราบแล้วค่ะ”
ฟรานทำคอตกทันที ผมเลยกระซิบบอกไปต่อ
“ไว้เดี๋ยววันนี้จะปล่อยใส่เข้าไปใหม่ให้ เอาแบบร้อนๆ
รู้สึกดีกว่าใช่ไหมล่ะ”
“ค่ะ!”
ฟรานยิ้มหน้าบานอารมณ์นี้ดูง่ายดีจังแฮะ
“งั้นมานี้เดี๋ยวผมทำความสะอาดให้เอง”
ตอนนี้พวกผมยังอยู่กันนอกเมือง เลยไม่มีใครอยู่แถวนี้
แต่อย่างน้อยก็อยากได้ที่หลบๆ สายตาคนอยู่บ้าง
มองไปเจอโขนหินใหญ่ที่เรียงตัวกันเป็นกำแพงพอดี เลยไปหลบตรงนั้นกันกับฟราน
“เอาล่ะ เปิดกระโปรงขึ้นสิ”
หน้าตาผมตอนนี้คงเหมือนไอ้โรคจิตเต็มที่แล้ว แต่ฟรานก็เป็นเด็กดีทำตามที่สั่ง
แต่ก็ยังมีท่าทีเอียงอาย แบบนี้ล่ะสมบูรณ์แบบ
“ถ่างขาออกด้วย”
ขาที่ยืนชิดติดกัน ค่อยๆ ขยับออก แต่ถึงจะถ่างขาแล้ว
ฝาหอยของฟรานก็ปิดสนิท ทำให้แยมขาวมันถึงไม่
ไหลออกมาสักที ผมเริ่มคึกขึ้นมาเลยอยากเล่นสนุกกับฟานซะแล้ว
“ไหนๆ ดูสิ”
ผมใช้นิ้วถ่างฝาหอยออก แยมขาวก็ไหลเยิ้มออกมาทันที
ที่สำคัญแยมขาวของผมต่อให้เวลาผ่านไปนาน แต่มันก็ยังรักษาความข้นไว้ได้อยู่
ไม่ได้ละลายเป็นนํ้าใสๆ นะ ก็แยมขาวผมมันมีสรรพคุณเป็นยาไปแล้วนี้
เลยต้องสามารถเก็บรักษาตัวเองไว้ได้นานหน่อย
“ตอนนี้รู้สึกอย่างไงบ้างฟราน”
“ตะ ตอนมันไหลออกมา สะ เสียวมากเลยค่ะ”
“ดูสิมีเหลือข้างในไหม”
ผมแหยงนิ้วเข้าไปในหอยของฟราน เธอก็เกรงตัวแข็งทันที จริงๆ
แล้วไม่อยากให้เธอหมดแรงซะก่อน แต่ถ้าปล่อย
ให้มีอารมณ์แบบนี้เดี๋ยวจะไม่มีสมาธิต่อสู้
ผมเลยจัดการตกเบ็ดให้ฟรานซะก่อน
ผมเพิ่มนิ้วเป็นสองนิ้วแหยงเข้าไปในหอยเล็กจิ๋วของเธอ
รูดเข้ารูดออกเบาๆ ทุกครั้งที่ดึงออกมาแยมขาวก็จะไหลติดออกมาด้วยเป็นฟองฟอดเลย
จริงๆ แค่ใช้คลีนนิ่งก็เสร็จแล้ว แต่ไม่สนุกอ่ะแบบนั้น
พอชักนิ้วได้สองสามนาที ฟรานก็เม้มปากแน่นและส่ายหน้าไปมาอย่างแรง
สะโพกเธอก็กระเด้งหน้ากระเด้งหลังสองสามทีก่อนจะหยุด
“…แตกแล้วใช่ไหม”
ฟรานพยักหน้ารับ ด้วยหน้าที่แดงถึงหู ตรงหางตาก็มีหยดนํ้าตาเหล็กๆ
ปริบอยู่
ไม่ได้คิดไปเองแล้วล่ะ ช่วงนี้ฟรานเสร็จไวขึ้นจริงๆ เธอทนได้แค่ 2-3
นาทีเท่านั้นสำหรับออรัล ส่วนเวลาสอดใส่ทนได้ 3-5 นาที แล้วแต่ท่าและจังหวะความเร็ว
เพราะร่างกาย
สมบูรณ์ขึ้น ก็เลยไวต่อความรู้สึกหรือเปล่านะ ไว้ค่อยตรวจดูทีหลัง
ตอนนี้ผมใช้คลีนนิ่งทำความสะอาดให้ก่อน
“ตอนนี้สะอาดแล้ว เอากางเกงในออกมาสิ”
ฟรานหยิบเอากางเกงในออกมาจากกระเป๋า มันถูกพับไว้อย่างดี
วันนี้ใส่สีแดงที่เป็นรูปผีเสื้อตัวใหญ่อยู่ข้างหน้าสินะ ฟรานทำท่าจะใส่กางเกงใน
แต่ผมคว้ามือเธอไว้
“เดี๋ยวผมใส่ให้เอง”
ผมรับเอากางเกงในมากางออก และค่อยๆ
บรรจงใส่ลอดขาของฟรานเข้าไปทีละข้าง ผมรูดมันขึ้นอย่างช้าๆ
พลางสัมผัสผิวกายของเธอไปด้วย ตอนผมดึงขึ้นไปส่วมจนส่วนเป้ารั้งเข้ากับร่องหอย ฟรานก็สะดุ้งเฮือกขึ้นมา
ผมจัดให้มันเข้าที่อย่างดีที่สุด
ก่อนจะซุกใบหน้าเข้าไปตรงพื้นที่สามเหลี่ยมแห่งความลับ และสูดดมกลิ่นของเธอ
“อืม กลิ่นของฟรานล่ะ ต้องกลิ่นแบบนี้ล่ะ”
ผมดมอีกสองฝืดก่อนจะเอาหัวออกมาจากใต้กระโปรงของฟราน
ส่วนเธอยืนหอบหายใจอย่างรุนแรงหน้าก็แดงจัดจนน่าเป็นห่วง
“ฟรานไม่เป็นไรนะ ขอโทษทีทำเกินไปหน่อย”
“ม ไม่ค่ะนายท่าน ฉะ ฉันแค่รู้สึกตื่นเต้นมากๆ เลย”
ขนาดพึ่งเสร็จไปตะกี้ แต่ดูเหมือนผมไปจุดไฟของฟรานขึ้นมาอีกแล้วล่ะ
คงต้องหาอะไรทำให้เธอเย็นลงก่อนเข้าดันเจี้ยนแล้วล่ะ
ผมเดินจูงมือฟรานเข้าไปในเมือง ซึ่งทุกสายตาก็ต้องหันมองมาที่เธอ
ผมเริ่มชินแล้วล่ะ ถึงอายุจะเพียงแค่สิบขวบ แต่ฟรานมีเสน่ห์ดึงดูดแบบผู้ใหญ่
แถมลักษณะท่าทางของเธอก็น่ามองด้วย ให้ผมนั่งจ้องเธอทั้งวันผมยังทำได้เลย
ว่าแต่ผมจะทำอย่างไงกับดุ้นที่ลุกไม่มีล้มของผมนี้ดีล่ะ
เพราะตั้งแต่ไปสูดกลิ่นของฟรานเข้า มันก็แข็งสู้ฟัดขึ้นมาเลย ดีนะมีปรับขนาดอยู่
ไม่งั้นคงเดินถนนไม่ได้แน่
เมื่อไปถึงกิล แถวของโต๊ะมอเรียก็ยังคงยาวเช่นเคย
เสน่ห์ของรายนี้เองก็ไม่ใช่ย่อย เข้าขั้นระดับสาวงามล้มเมืองไปแล้ว
แต่วันนี้โต๊ะอื่นก็มีคนต่อแถวอยู่บ้าง และพอผมก้าวเท้าเข้าไปในกิลเท่านั้น
เสียงที่ดังจ่อแจอยู่ ก็เงียบกริบ ผมนี้สะดุ้งเลย
นึกว่าไปเหยียดโดนปุ่มหยุดเล่นหรืออย่างไงกัน
สังหรณ์ใจไม่ดีเลยแฮะ
และพอเริ่มต้นมีเสียง ก็เป็นเสียงที่พุ่งเป้ามาทางผมจริงๆ
“มาแล้วๆ! ท่านโรมะทางนี้ค่า!”
พวกพนักงานสาวที่ผมบริการให้เมื่อคืน
ต่างรีบยกมือเรียกผมกันอย่างพร้อมเพรียง เดี๋ยวสิ
เล่นเรียกพร้อมกันแบบนี้แล้วผมจะไปโต๊ะไหนดีล่ะ อ่ะ จริงสิ
เวลาแบบนี้ถึงต้องมีฟรานอยู่ด้วยไง
“ฟราน เลือกเลย”
“โต๊ะนั้นค่ะ”
ฟรานชี้ไปโต๊ะพนักงานสาวที่ไม่ได้ยกมือเรียกผม เข้าใจเลือกนี้
แล้วผมก็ให้ฟรานเดินนำไป แมนจริงๆ เลยผมใช้เด็กบังหน้า
บรรดาคนที่เรียกผมรวมถึงมอเรียด้วย ต่างทำหน้าไม่พอใจ
แต่ก็ปลีกตัวมาหาไม่ได้ เพราะมีคนต่อแถวรออยู่เยอะ
“สวัสดีค่ะ ติดต่อเรื่องอะไรคะ”
เธอเป็นพนักงานใหม่ที่พึ่งมา เลยยังไม่รู้เรื่องอะไร
แต่จากปฏิกิริยาของพนักงานคนอื่น ทำให้เธอผมมองแบบสงสัย เอ่อ
ถึงผมจะเป็นโลลิค่อนแต่ผมไม่ใช่คนน่าสงสัยนะครับ
“จะสอบถามข้อมูลของไอเท็มที่ดรอปจากมอนสเตอร์น่ะครับ”
“อ้อ ค่ะ ต้องการทราบไอเท็มชิ้นไหนคะ”
ไอเท็มที่ผมต้องการก็คือปลา จากการไปเดินดูในตลาดและร้านอาหารก็ไม่พบปลาหรือเมนูเกี่ยวกับปลา
แปลว่าปลาเป็นสิ่งหายาก
อันที่ผมทำให้พวกฟรานกินนั้นก็ได้มาอย่างบังเอิญ แถมราคาแพงมาก
แต่ก็ตามที่คิดไว้ มันมีอยู่จริงๆ ด้วย แถมอยู่ใต้จมูกเลย
ดันเจี้ยนที่ดรอปปลาก็คือดันเจี้ยนหลังนํ้าตก ซึ่งอยู่ใกล้ๆ กับคฤหาสน์ผมนั้นเอง
เวรจริงๆ เลย อยู่มาเกือบอาทิตย์พึ่งรู้ว่ามีดันเจี้ยนอยู่หลังบ้านตัวเอง
ถ้าเป็นงูก็โดนฉกตายไปแล้ว
เพียงแต่ว่ามันเป็นดันเจี้ยนร้าง ไม่มีเควส ไม่มีบอสดันเจี้ยน
ทั้งดันเจี้ยนมีห้องเดียว มอนสเตอร์มีเพียงสามตัว เป็นมอนสเตอร์เลเวล 6
แถมเกิดช้าอีก ไอเท็มที่ดรอปก็มีอย่างเดียว คือ เนื้อปลาสายรุ้ง ซึ่งเป็นแรร์ดรอป
บางคนเคยไปนอนเฝ้าตลอดทั้งสัปดาห์แล้วยังไม่ได้กลับมาสักตัวเลยก็มี
ด้วยเหตุผลนี้ทำให้คนเลิกสนใจที่จะไปกัน เพราะไม่คุ้มเลย ไม่ว่าจะด้านไหน
“เอาอย่างไงดีค่ะนายท่าน”
ฟรานเห็นผมลังเลเลยถามออกมา
“ไปหาแร่ดิบกันในสุสานก่อน ได้ครบแล้วค่อยลองไปดูกันที่นํ้าตก”
ใช่ผมยังต้องหาแร่ดิบไปให้ยูรินด้วย
พวกเราเลยมุ่งหน้าไปดันเจี้ยนลูปันที่เดิม
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น