ตอนที่ 131 พระเจ้าแก้ปัญหาได้ทุกอย่าง

ตอนที่ 131 พระเจ้าแก้ปัญหาได้ทุกอย่าง

“คิกๆๆ หมดแรงแล้วเหรอคะ”

ริกะแกล้งพูดเย้ยใส่เรโมริก้าที่ยืนหอบและมีแผลเต็มตัว โดยที่ตัวเธอเองไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน

เรโมริก้าเองก็ไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อน ในอดีตเธอเคยเจอคู่ต่อสู้ที่ถึก ขนาดเอาภูเขาทั้งลูกมาทุ่มใส่ยังไม่เป็นไรมาแล้ว แต่ไม่ใช่แบบนี้ กระทั่งการโจมตีที่ทะลุการป้องกันได้ ยังไม่อาจสร้างความเสียหายให้กับริกะได้เลย

ตอนแรกเรโมริก้าคิดว่ามันน่าจะเป็นพวกสกิลป้องกันแบบยกเลิกความเสียหาย แต่ตอนนี้ริกะเปิด Multi skill อยู่ ทำให้สกิลทุกอย่างใช้ได้เพียงครั้งเดียว ฉะนั้นตัดที่ว่าเป็นสกิลป้องกันไปได้เลย และอีกจุดหนึ่งที่น่าประหลาด ต่อให้สร้างการป้องกันสมบูรณ์แบบได้ แต่การรับการโจมตีได้โดยไม่มีแผลเลยเนี่ย ไม่มีทาง

เป็นไปได้ สกิลฟื้นฟูยิ่งเป็นไปไม่ได้ เพราะไม่มีสกิลอะไรฟื้นตัวเร็วไปกว่าของเผ่าแวมไพร์แล้ว

แต่คนที่กำลังกดดันไม่ใช่แค่เรโมริก้าฝ่ายเดียว ริกะเองถึงจะว่างท่าเหนือกว่าและไม่มีท่าทีสะทบสะท้าน ทว่าเธอใช้สกิลไปเกือบครึ่งหนึ่ง โดยเฉพาะสกิลดีๆ แทบจะหมดคลังแล้ว แต่เรโมริก้าอึดมาก ไม่ว่าจะโจมตีไปอย่างไงอีกฝ่ายก็ฟื้นตัวได้ตลอด ขนาดโจมตีจุดตายไปแล้วยังลุกขึ้นมาได้เฉย ดูอย่างไงอีกฝ่ายก็เป็นอมตะชัดๆ

จริงอยู่ว่าสู้กันต่อไปตัวเองไม่มีทางแพ้แน่ๆ แต่ก็มองไม่เห็นทางที่จะชนะได้เหมือนกัน เรียกได้ว่ากินกันไม่ลง

‘ถ้าเราเลเวลมากกว่านี้ อย่างน้อยถ้าไปถึง Lv 100 คงพอทำได้บ้าง แต่เลเวลเรายังน้อยเกินไป

สกิลเลยเบาตามไปด้วย แถมสกิลมารราคะนี้มันอะไรกันทำไมถึงใช้งานไม่ได้? เงื่อนไขก็ไม่มีสักหน่อย หรือว่ามันจะใช้ยากกว่าที่คิดไว้…ไม่มั่ง ก็ขนาดสกิลมารริษยาที่เป็นสกิลที่ใช้ยากสุด และไร้พลังที่สุดในบรรดาสกิลมารทั้ง 7 เรายังใช้มันได้คล่องเลย’

ทีแรกที่เห็นความสามารถของสกิลมารราคะ ริกะถึงกับส่ายหน้า ถ้าต้องเที่ยวไปนอนกับคนอื่นเพื่อใช้พลัง เธอไม่ยอมเด็ดขาด แต่บางอย่างก็มีประโยชน์อย่างสัมผัสแห่งราคะ เพียงแค่แตะถูกตัวอีกฝ่ายก็สยบอีกฝ่ายได้อย่างไร้เงื่อนไขแล้ว ด้วยพลังระดับนี้และความหลากหลายของสกิล ทำให้สกิลมารราคะจัดอยู่ในระดับที่ 2 ของสกิลมารทั้งหมด ส่วนสกิลมารริษยาของเธออยู่ในระดับที่ 7 แต่ที่เธอไม่เข้าใจก็คือ ทำไมมัน

ถึงใช้ไม่ได้ ทุกคนที่เรียกใช้งาน ก็จะมีเสียงแจ้งเตือนในหัวว่า ไม่อนุญาตให้ใช้งาน

‘ถ้าใช้ไม่ได้ก็ไม่เป็นไร เพราะอย่างไงเราก็จะเก็บสกิลมารราคะไว้ให้โรมะอยู่แล้ว ถ้าเป็นเขาจะต้องใช้มันได้อย่างยอดเยี่ยม และดึงประสิทธิภาพออกมาได้ถึงขีดสุดแน่ แต่จะเอาอย่างไงกับยัยถึกตรงนี้ดี สู้ไปมีแต่เสียเวลา…ถึงว่าทำไมโรมะเคยเตือนว่าสกิลของเราไม่เหมาะสู้กับพวกสายป้องกัน’

ขณะที่ริกะกำลังคิดหาวิธีสลัดเรโมริก้าให้หลุด จู่ๆ ก็เกิดลมพัดแรงขึ้นมา และมีเงาหนึ่งบินผ่านไป แต่พอเงยหน้าขึ้นไปดู ก็เห็นหอกพุ่งตรงลงมาที่หน้าอกแล้ว และปลายหอกไม่อาจเจาะผ่านเนื้อหนังของริกะไปได้

“แบบนี้เอง ไม่ใช่โจมตีไม่เข้า แต่โจมตีแล้วไม่เกิดค่าความเสียหายขึ้นเลย”

คนที่โจมตีใส่ดึงหอกกลับ และถอยออกไปยืนกับเรโมริก้า

“จู่ๆ ก็โจมตีมาเฉยเลย คุณเป็นใครกันแน่คะ”

ริกะถามอย่างไม่พอใจ

“เสียมารยาทแล้ว ข้าคือผู้กล้าวีรชนมีนานว่าอลิซาเบธ”

เรโมริก้าถึงไม่เคยคุยด้วยแต่ก็เคยเห็นอลิซาเบธมาแล้ว ในฐานะทาสเซ็กส์ของโรมะ เลยพอติต่างได้ว่าอยู่ข้างเดียวกัน

“ผู้กล้าวีรชน! แถมชื่อนี้…คนที่ปราบจอมมารคนก่อนได้!”

“นั้นมันเรื่องเมื่อนานมาแล้ว ว่าแต่เจ้าเถอะ…มีสกิลและวิธีใช้ที่น่าสนใจไม่เบาเลยนี่น่า”

ริกะหุบยิ้มลง การที่ถูกอีกฝ่ายไขความลับเรื่องสกิลได้ เป็นเรื่องที่ไม่ดีเอามากๆ

เหตุผลที่ไม่มีใครทำอันตรายริกะได้เลย เพราะสกิลผู้กล้าของเธอคือสกิล Never มันเป็นหนึ่งในสกิลสำคัญที่ทำให้พวกเธออยู่รอดในปราสาทจอมมารได้ เพราะเมื่อใส่สกิลนี้ลงไปในอาวุธหรือชุดเกราะ สิ่งของเหล่านั้นจะไม่มีวันถูกทำลายไม่ว่าจะด้วยกรณีใดก็ตาม ถึงจะใส่ได้เพียงแค่เป้าหมายเดียว แต่ก็ถือว่ามีประโยชน์มาก

แต่ว่าโรมะกลับคิดหาวิธีใช้ที่พิเรนทร์กว่านั้นได้ ด้วยการฝั่งสกิล Never ใส่ค่าพลัง จากการทดลองทำให้รู้ว่าเมื่อฝั่งสกิลนี้ใส่ค่าพลังใดไปแล้ว จะยกเลิกไม่ได้อีก โรมะเลยให้ริกะฝั่งสกิล Never ใส่ค่า Hp ของตัวเอง ทำให้ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา Hp ของริกะไม่เคยเปลี่ยนแปลงจากเดิมไปอีกเลย ไม่ว่าจะถูกมอนสเตอร์เลเวลสูงแค่ไหนโจมตี หรือกระทั่งตอนที่ Lv up ค่า Hp ของเธอก็จะไม่เพิ่มขึ้นหรือลดลงโดยเด็ดขาด นั้นเลยเป็นสาเหตุที่ทำให้เธออยู่ยงคงกระพันและไม่มีทางแพ้ใครได้

ทว่าริกะก็ยังพึงระลึกถึงเสมอ ถึงคำเตือนของโรมะ

‘ไม่มีสกิลอะไรสมบูรณ์แบบ สกิล Never เองก็เหมือนกัน’

คำเตือนนี้เองที่ทำให้ริกะระวังตัวทุกครั้ง ที่มีคนระแคะระคายเรื่องสกิลของเธอขึ้นมา

ทางเรโมริก้าเองก็ได้จังหวะเข้ามากระซิบถามกับอลิซาเบธ

“ท่านมุเอมะไม่มาด้วยเหรอ”

“ยัยนั้นไม่มาหรอก จริงๆ ข้าก็ไม่ได้ตั้งใจจะมาที่นี้ แต่เพราะยัยนั้นบังคับบอกว่าถ้าไม่ช่วยงานจะให้เจอโรมะอีกเลย ยังใช้ข้าตามรอยผู้ใช้สกิลมารที่มีการปะทะกันเมื่อเร็วๆ นี้ เพราะกลัวว่าพวกผู้ใช้สกิลมารจะดึงโรมะไปเกี่ยวด้วย จนตามมาถึงนี้แหละ”

“งั้นเธอคนนี้ก็เป็นผู้ใช้สกิลมาร!”

“ใช่ ผู้ใช้สกิลมารริษยา แถมเป็นฝ่ายตามล่าผู้ใช้สกิลมารคนอื่นด้วย แต่ก่อนมาถึง มุเอมะติดต่อ

มา บอกว่าตอนนี้เกิดเรื่องที่ปราสาท ทำให้เธอออกมาไม่ได้และฝากให้ข้าจัดการแทน”

“แย่จัง แล้วคิดว่าพอจะเอาชนะเด็กคนนี้ได้ไหม”

“…พอจะเดาผลของสกิลกับวิธีใช้ได้แล้ว แต่ยังหาวิธีแก้ไม่ได้ แต่เอาเถอะ ปกติข้าเองชอบลุยซึ่งๆ หน้ามากกว่า ไหวไม่ไหวสู้ดูก็รู้”

เรโมริก้าจ้องอลิซาเบธก่อนจะถอนหายใจออกมา เพราะอลิซาเบธก็เป็นพวกสมองกล้ามอีกคน ทั้งๆ ที่มีพรสวรรค์สูงแท้ๆ

“แปลกจังนะคะ ทำไมท่านผู้กล้าวีรชนถึงมาเป็นศัตรูกับฉันได้ล่ะเนี่ย”

ริกะเห็นอีกฝ่ายซุบซิบกัน เลยเข้าใจว่าน่าจะเป็นพวกเดียวกัน แต่หาจุดเชื่อมโยงไม่ได้

“เรื่องมันยาวน่ะ แต่เอาเป็นว่าตอนนี้ข้าติดผู้ชายคนหนึ่งอยู่ ตั้งใจไว้ว่าจากนี้ไปหอกของข้าจะมีไว้เพื่อโจมตีศัตรูของเขาเท่านั้น”

“ที่แท้ก็เหยื่อของมารราคะ…เดี๋ยวนะ? ตอนนี้สกิลมารราคะอยู่กับฉัน ผลของมนต์เสน่ห์น่าจะหมดไปแล้ว! ทำไมพวกคุณถึงยังตกอยู่ใต้กามราคะอยู่อีก!”

“ข้าไม่รู้ว่าเจ้าพูดถึงเรื่องอะไร ข้าก็ยังเป็นตัวของข้า เพียงแต่ข้าอยู่โดยขาดเขาไม่ได้มันก็เท่านั้น เตรียมรับมือ!”

ริกะหันไปมองทางเรโมริก้าซึ่งมีสีหน้าแบบเดียว เธอนึกขึ้นมาได้ว่าตอนที่สูบสกิลมารราคะมาได้แล้ว แต่พวกสาวๆ ที่อยู่รอบตัวเป้าหมาย กลับไม่มีใครตีตัวห่างออกไปเลย ทุกคนยังพร้อมแลกชีวิตเพื่อปกป้องเขา

‘ร้ายกาจ! มันไม่ได้ใช้สกิลในการครอบงำ เจ้าตัวปลอมมันใช้วิธีอะไรกันแน่นะถึงได้ครอบครองหัวใจคนพวกนี้ได้’

ริกะมองดูพวกอลิซาเบธแล้วก็เข้าใจได้อย่างหนึ่ง ว่าทั้งสองคนนี้ยอมสู้จนตัวตายแน่ กับศัตรูแบบนี้ไม่คุ้มที่จะเอาตัวเข้าไปแลกด้วย

“…เข้าใจแล้วค่ะ เจอรุมแบบนี้ฉันขอยอมแพ้ดีกว่า”

ริกะยกสองมือขึ้นในท่ายอมจำนน แต่ทว่าพอทางฝ่ายอลิซาเบธกับเรโมริก้าหย่อนการระวังลง เธอก็กวักมือลงเพื่อส่งสัญญาณให้กระสุนนํ้าแข็งที่เหลือโจมตีต่อ เพราะถึงจะเอาชนะทั้งสองคนนี้ไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็ต้องจัดการเจ้าโรมะตัวปลอมให้ได้

“แก!”

“คิกๆๆ ตะกี้พูดเล่นน่ะค่ะ”

ริกะบอกพร้อมกับยื่นมือออกมาข้างหน้าเตรียมปล่อยสกิลออกมา

“ถ้าอยากลองดี เจ้าจะได้เจอดี Fall of Troll!”

เจอแบบนี้เข้าไป Multi skill จึงปิดตัวลงทันที ค่ามาน่าของริกะถึงกับกลายเป็น 0 ซึ่งส่งผล

กระทบกับร่างกายมากจนแทบทำให้เธอสิ้นสติ แต่ริกะแข็งใจยืนเก็บอาการเอาไว้

‘Fall of troll เหรอ…ไม่ไหวๆ ต่อให้เป็นสกิลของพวกเลเวล 500 ก็ยังสู้สกิลโกงของผู้กล้าไม่ได้อยู่ดี สมแล้วที่โรมะเคยบอก ว่าสกิลโกงของผู้กล้า เป็นสกิลที่ใช้ทำลายความสมดุลของโลกใบนี้โดยเฉพาะ แต่ทีนี้เราก็รู้แล้วว่าสกิลนี้ใช้ทำอะไรได้’

ทุกครั้งที่ริกะนึกถึงสิ่งที่โรมะเคยบอก มันทำให้เธอเกิดความมั่นใจขึ้นมา

“แหมๆ เล่นกันแรงจัง แต่ว่าถึงฉันจะโดนหยุดสกิลทั้งหมดไว้แล้ว แต่พวกคุณก็เอาชนะฉันไม่ได้หรอกนะ”

“ใครจะสน! จะอมตะหรือโจมตีไม่ตาย ข้าก็ซัดให้ตกทะเลได้เหมือนกัน!”

“อู๊ น่ากลังจัง คราวนี้ขอหนีก่อนดีกว่า”

“ใครจะให้หนีได้เล่า!”

แล้วอลิซาเบธก็พุ่งตัวตามริกะที่ทำการหลบหนี แต่ก่อนจะออกห่างไปก็หันไปตะโกนบอกเรโมริก้า

“ยัยเด็กผีนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ข้าเอง เจ้ารีบไปดูโรมะที”

เรโมริก้าเองก็ตั้งใจไว้แบบนั้นเหมือนกัน เลยรีบพุ่งตัวแยกออกไปทันที แต่มีเพียงริกะเท่านั้นที่ยิ้มออก เพราะการโจมตีสุดท้ายของเธอได้บรรลุเป้าหมายไปแล้ว

………………….

“เอ๋! ระบบกิลเหรอ!”

ได้ฟังว่าพวกปีเตอร์หาผมเจอได้อย่างไงก็อดอึ่งไม่ได้ เพราะในระบบกิลจะมีสิ่งที่เรียกว่า การแจ้งเตือนภัยด้วย ซึ่งมันจะทำงานต่อเมื่อกิลเข้าสู่สภาวะสู้รบ ระบบนี้จะทำให้สมาชิกในกิลเท่านั้นที่จะรู้ตำแหน่งของกันและกันได้ จริงๆ ยังมีระบบอีกมากมายที่จะทำงานเองเมื่อเข้าสู่การแจ้งเตือนภัย แต่ผมไม่ได้ตั้งเปิดหรือเพิ่มมันเข้ามาในระบบกิล ไว้หลังจากนี้ผมคงต้องศึกษาระบบกิลอย่างละเอียดแล้ว เพราะดูจะมีประโยชน์มากกว่าที่คิดไว้ซะอีก

แต่ที่พวกปีเตอร์มาได้ไวแบบนี้ เพราะได้ข่าวเรื่องกิลต่างๆ หมายหัวผมไว้จากพวกนักผจญภัยที่เจอในตอนเก็บเลเวลอยู่ พวกเขาเลยรีบกลับออกมาทันที

“แต่แบบนี้ก็ลากพวกนายเข้ามาซวยด้วยเลย”

“พูดอะไรแบบนั้นหัวหน้า ก่อนเข้ากิลใช่ว่าพวกเราจะไม่รู้สักหน่อย ว่าหัวหน้าไปก่อวีรกรรมวีรเวรอะไรเอาไว้บ้าง”

“ใช่ๆ เข้ามาเพราะรู้นั้นแหละ”

“ฮ่าๆๆ เข้ามาไม่ทันไรก็ได้เจอเรื่องสนุกๆ แล้ว ไม่ผิดหวังจริงๆ”

เจ้าเด็กพวกนี้ไม่กลัวนํ้าร้อนกันเลยจริงๆ อย่างว่าแหละ ขนาดกล้าออกไปชนวัวนอกเมืองทั้งๆ ที่เลเวลน้อย ความกล้าบ้าบิ่นคงต้องยกให้พวกนี้เลย

“ขอบใจนะทุกคน นายเองก็ด้วย ขอบใจนะปีเตอร์”

ถ้าไม่ได้พวกเขาผมคงไม่รอดแล้ว ขอบคุณแค่นี้ยังน้อยไป ปีเตอร์หันไปทางอื่นแล้วเกาแก้มเบาๆ

“…ถือว่าตอบแทนเรื่องดาบ”

ระหว่างที่ตั้งหน้าตั้งตาหนีกัน ผมก็หันไปดูเอสเตอร์ ที่ผมให้ดื่มยาฟื้นมาน่าขวดสุดท้ายไป

“เอสเตอร์พอไหวไหม”

“ยังได้อยู่ค่ะ ขอโทษนะคะฉันเป็นตัวถ่วงจริงๆ”

“ไม่มีใครถ่วงใครทั้งนั้น พวกเราต้องช่วยกันเพื่อรอดออกไปให้ได้”

“ฟังดูดีนะ แต่จะทำได้เหรอ”

ทันใดนั้นก็มีเสียงคนพูดแทรกผมขึ้นมา พอหันไปมองก็มีเงาคนโผล่ออกมาขวางทางไว้ซะแล้ว ผมรู้ทันทีว่าเป็นซารี แต่พอเห็นตัวมอเรียก็จับอาวุธเตรียมพุ่งออกไปใส่ด้วยความโกรธ แต่ผมรีบห้ามไว้ เพราะอย่างซา

รีไม่ได้มาคนเดียวแน่ และก็อย่างที่คิด รอบตัวพวกผมมีนักผจญภัยร่วม 50 คนล้อมอยู่ห่างๆ

“…ทำไมตามมาเร็วจัง”

“ด้วยวิธีเดียวกับที่เจ้าพวกนี้ตามมาช่วยนายได้ทันนั้นแหละ กิลนักผจญภัยสามารถตรวจดูสัญญาณที่กิลอื่นส่งออกมาได้ เลยใช้มันมาดักหน้าพวกนาย”

“ที่ให้ตั้งกิลเพื่อจะได้ตรวจสอบได้ง่ายขึ้นนี้เอง”

เมยอาพึมพำออกมาอย่างไม่พอใจ เพราะเธอเป็นคนสนับสนุนในเรื่องนี้ เลยรู้สึกโกรธมากกว่าทุกคน

“จะบอกอีกครั้งนะ ยอมแพ้ซะ พวกนายไม่มีทางรอดแล้ว”

“…”

“ท่านโรมะ”

ทุกคนหันมามองผมที่ยังไม่ได้ตอบคำถาม สายตาของทุกคนยังพร้อมที่จะสู้อยู่

“ทุกคนขอโทษด้วยนะ”

ผมกล่าวขอโทษออกไป ทำให้พากันหน้าเสียกันหมด เพราะนึกว่าผมจะยอมแพ้

“ท่านโรมะอย่าพึ่งยอมแพ้สิคะ พวกเราจะสู้ตายเพื่อพาท่านโรมะหนีออกไปเอง”

“เข้าใจผิดแล้ว ผมไม่ได้จะยอมแพ้ เพียงแต่วิธีต่อไปนี้ มันอาจจะลำบากพวกเธอหน่อยนะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ! ต่อให้บุกนํ้าลุกไฟพวกเราก็จะสู้เพื่อนายท่าน!”

“ดี งั้นผมขอเปิดไพ่ใบสุดท้ายเลยล่ะกัน Dawn of love!”

สกิลของผมตอนนี้เหลือแค่สองอย่าง หนึ่งคือพ่อบ้านสมบูรณ์แบบ และอีกหนึ่งก็คือ Dawn of love ผมไม่รู้หรอกว่าทำไมเจ้าตัวขโมยสกิล ถึงเหลือสองสกิลนี้เอาไว้

ผมเลือกใส่สกิลนี้ให้กับฟรานและมอเรียแค่สองคน เพราะสกิลนี้หลังใช้ไปแล้วจะมีผลข้างเคียง เลยใส่ให้กับคนที่ดูยังแข็งแรงดีและมีค่าความรักกับผมสูงที่สุด

ผลของ Dawn of love รุนแรงขึ้นกว่าที่ผมคาดเอาไว้ เพราะมันกลายเป็น Lv 3 แล้ว แถมค่าความรักของพวกฟรานที่มีให้กับผมก็มากขึ้นทุกวัน จนแม้แต่ซารีที่เห็นค่าพลังของพวกเธอตอนนี้ไปถึงกับหงายหลังล้มก้นกระแทกพื้น

ผิวหนังของมอเรียตอนนี้ถูกอาบไปด้วยออร่าพลัง ผมที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ยังเจ็บไปตามตัวเพราะโดนคลื่นพลังที่แผ่ออกมากระแทกใส่ ส่วนของฟรานหนักยิ่งกว่า เพราะเลือดของเธอไหลออกมาตามผิวหลังและดวงตา ตอนแรกผมนึกว่าร่างของเธอรับพลังไม่ไหว แต่จริงๆ แล้วนี้คือสภาพที่ดีที่สุดของแวมไพร์ ด้วยการซึมซับพลังและเปลี่ยนมันให้กลายเป็นเลือด ซึ่งถ้ามีมากจนเกินพอ แวมไพร์จะขับมันออกมาแบบนี้เพื่อใช้แทนอาวุธสังหาร เลือด

ที่ไหลออกมาไม่ได้หายไปไหน แต่ลอยออกมารวมกันรอบตัวเธอ

จี้ปลุกสกิลเผ่าที่ผมเคยให้ฟรานไปตอนนี้มันแตกแล้ว เหมือนว่าการปลุกพลังของ Dawn of love จะทำให้ฟรานได้สกิลใหม่มาด้วย

ฟรานเองก็คงอยากทดลองสกิลใหม่ จึงใช้มันออกมาทันที

“รัตติกาลของราชินีแวมไพร์!”

พริบตานนั้น ร่างของฟรานก็ถูกก้อนเลือดห่อหุ้มเอาไว้ ก่อนที่มันจะหายไป และปรากฏร่างของหญิงสาวที่งดงาม ดูราวกับฟรานโตขึ้นจนเป็นสาวเต็มตัวแล้ว

“ราชินีแวมไพร์! ทุกคนอย่ามองเธอ!”

ซารีพยายามตะโกนเตือนแล้ว แต่ไม่ทัน มีบางคนที่เผลอจ้องมองฟรานไป เท่านั้นสติทุกคนก็หลุดออกจากร่าง พากันถอดเสื้อผ้าและเริ่มมีเช็กส์กัน โดยไม่สนว่าจะเป็นผู้ชายผู้หญิงกระทั่งต้นไม้ก็ไปกอดรัดฟัดเหวี่ยงด้วย

“หัวหน้าซารีนี้มัน!”

“มหาอำนาจแห่งเพลิงพิศวาส เอกลักษณ์ประจำตัวของราชินีแวมไพร์ ใครที่ได้จ้องมองเธอจะถูกดึงเอาความต้องการทางเพศทั้งหมดออกมา จนถึงขั้นเห็นภาพหลอนและคุมสติไม่ได้ เป็นการสะกดจิตขั้นสูงที่ไม่มีทางแก้ได้เลย แต่เธอไม่ใช่ราชินีแวมไพร์ตัวจริง เป็นเพียงแค่ใช้สกิลเพื่อยืมพลังมา คงอยู่ได้ไม่นานนักหรอก!”

อย่างที่ซารีว่าไว้ ฟรานอยู่ในร่างนั้นได้ไม่ถึงนาทีก็ต้องกลับร่างเดิมแล้ว แต่ผลของสกิลยังคงอยู่ ทำให้มีกว่าสิบคนที่ติดอาการโดนภาพหลอนปลุกเซ็กส์ แต่ว่าพวกที่ตายไปตอนหันหน้าหลบเยอะกว่าอีก เพราะมอเรียใช้จังหวะนั้นใช้สกิลของเธอตัดหัวพวกมันจนกุดไปหลายศพเลย พลังของเธอแม้แต่พวกเลเวลเกินร้อยก็ยังตายในครั้งเดียว

พวกผมเองก็เริ่มโจมตีด้วยเหมือนกัน เพราะผลของสกิล Dawn of love มีจำกัดต้องชิงความได้เปรียบในตอนนี้เท่านั้น

แต่ระหว่างที่การต่อสู้กำลังถึงจุดแตกหัก จู่เอสเตอร์ก็ตะโกนขึ้นมา

“ท่านโรมะอันตราย!”

เธอพุ่งตัวเข้ามาจะผลักผม จนกระสุนถากหลังเธอไปเป็นแผลกว้างคว้านลึกถึงกระดูกสันหลัง ด้วยอาการบาดเจ็บรุนแรงแบบนี้ ถึงจะไม่ตายในทันที แต่เอสเตอร์คงเหลือเวลาอีกไม่นานแล้ว ผมโกรธจนแทบเสียสติ แต่ก่อนจะพุ่งตัวออกไป เดเม่ก็กระโดดเข้ามาขวางพร้อมกับปาอาวุธลับออกไป เพราะการระดมยิงยังไม่จบ

แต่หลังจากเปลี่ยนทิศทางกระสุนนัดแรกได้ เดเม่ก็อ้าปากค้างด้วยความตกใจ เพราะมันมีอีกนัดซ้อนมาด้านหลังจนทำให้มองไม่เห็น เธอเห็นทิศทางอย่างชัดเจน ถ้าจะหลบก็หลบได้ แต่เธอไม่หลบกลับเอาตัวบังกระสุนแทนผม แต่ความรุนแรงของมันเจาะทะลุอกของเดเม่ก่อนจะตรงเข้ามาทะลุผ่านร่างผมไปด้วย

สติผมดับวูบลงตรงนั้น รู้ตัวเลยว่าตัวเองเสียชีวิตแล้ว การโจมตีนี้เข้ากลางหัวใจผมเลย มันเกิดขึ้นเร็วมาก จนผมไม่ทันรู้สึกเสียใจเลย

“ท่านโรมะ!!!”

เสียงกรีดร้องดังขึ้นระงม การต่อสู้ถูกหยุดลงกะทันหัน พวกฟรานต่างพุ่งเข้ามาหาร่างของโรมะโดยไม่สนใจสิ่งรอบข้าง แม้แต่ซารีที่เห็นโรมะถูกรอบโจมตีจนเสียชีวิตยังถึงกับทรุดหมดแรงลงไปกับพื้น ในใจเธอเหมือนบางสิ่งบางอย่างที่สำคัญหลุดหายไปด้วย

เสียงร้องไห้ของพวกเธอดังจนไม่ได้ยินเสียงอะไรอื่นอีก ท่ามกลางความโศกเศร้า เดเม่ที่ล้มตัวอยู่ข้างเอสเตอร์หยิบเอาขวดยาชุบชีวิตขวดสุดท้ายขึ้นมา เธอหันไปสบตากับเอสเตอร์ พร้อมกับพยักหน้าให้กันและประสานมือที่ขวดยา พวกเธอยื่นมันออกไป

“ยังทัน ให้นายท่าน”

พวกเธอไม่รู้หรอกว่าใครที่รับขวดยาไป เพราะหลังจากพูดจบทั้งสองก็สิ้นชีวิตลงพร้อมกัน

ผมฟื้นขึ้นมาอีกครั้งเพราะเสียงร้องไห้ แต่นอกจากมอเรียที่จับตัวผมหนุนตักเธออยู่ ทุกคนต่างพากันล้อมวงกันและพากันร้องไห้ไม่หยุด ผมมองลอดเข้าไปเห็นร่างของเอสเตอร์กับเดเม่ นอนสงบอยู่บนพื้นด้วยใบหน้าที่ยังคงมีรอยยิ้มอยู่

หัวใจผมแตกสลายและถูกบางสิ่งมาแทนที่ บางสิ่งที่ดำมืดและน่าขยะแขยง ผมลุกขึ้นยืนและมองเข้าไปในป่า ผมไม่รู้ด้วยซํ้าว่าใครที่เป็นคนลงมือ ความแค้นของผมล่องลอยไปอย่างไร้ทิศทาง สายตาของผมจ้องไปทางพวกซารีและนักผจยภัย

ความแค้นครอบงำผมโดยสมบูรณ์ ผมไม่แคร์ว่าพวกมันจะเกี่ยวข้องด้วยอย่างไงหรือไม่ แต่ตอนนี้ผมอยากจะเอาความแค้นไปลงกับใครสักคน

ผมหยิบดาบที่ตกอยู่ขึ้นมา และก้าวเข้าไปหานักผจญภัยที่อยู่ใกล้ที่สุด ดาบผมยกขึ้นแสดงเจตนาฆ่าอย่างชัดเจน ทว่าก่อนที่จะได้ระเบิดความคลั่งออกไป ก็มีสิ่งหนึ่งผ่านเข้ามาตรงหน้า และตบหน้าผมอย่างแรงจนผมกระเด็นกลับไปหามอเรีย

ผมรีบหันกลับไปมองด้วยความโกรธ จนเห็นคนที่ตบผม แต่มันทำให้ผมตกใจแทนเพราะคนนั้นกลับเป็นเจ้าหญิงโช

“ที่รักสงบสติอารมณ์ก่อน ทุกอย่างมันจบแล้ว”

“จบ…มันจบได้อย่างไง! เดเม่กับเอสเตอร์ตายไปแล้ว! ฉันจะทำลายมัน! ไม่ใช่แค่เมืองนี้ ฉันจะเผาโลกใบนี้ให้เป็นจุล!”

ทุกคนไม่เคยเห็นผมระเบิดด้านมืดในตัวเองออกมาแบบนี้ นํ้าเสียงของผมราวกับเป็นอีกคนที่พวกเธอไม่รู้จัก แต่เจ้าหญิงโชกลับยิ้มออกมาเมื่อได้ยินที่ผมตะคอก

“ถ้านั้นเป็นสิ่งที่สวามีข้าต้องการ ข้าก็จะช่วยเต็มกำลัง แต่ว่าโปรดรอสักครู่ ก่อนพวกเราจะไปทำลายโลกนี้กัน ข้าขอปลุกเหล่าพี่น้องของพวกเราก่อน”

เจ้าหญิงโชบอกพร้อมกับเดินผ่านตัวผมไป จนไปหยุดยืนอยู่เหนือร่างไร้วิญญาณของพวกเดเม่ เธอแหวกชุดคลุมออกพร้อมกับปัสสาวะราดใส่ทั้งสองร่าง

ทุกคนได้แต่อ้าปากค้างเพราะคาดไม่ถึงกับการกระทำอันแสนวิกลจริตของเธอ

“ช้าก่อน อย่าพึ่งแหกปากตำหนิข้า”

เจ้าหญิงโชยกมือขึ้นห้ามทุกคน ขณะก้มลงไปใช้มือตบหน้าทั้งเดเม่และเอสเตอร์เบาๆ จากนั้นไม่กี่วินาทีต่อหน้า ทั้งคู่ก็กระพริบตาตื่นขึ้นมาโดยที่ร่างกายไร้ซึ่งบาดแผลใดๆ

“ด ได้ไง!”

ทุกคนตะลึงอ้าปากค้าง ดีใจจนแทบบ้า แต่ไม่มีใครกล้าวิ่งเข้าไปกอดสองคนนั้นไว้ เพราะทั้งตัวยังเต็มไปด้วยฉี่ของเจ้าหญิงโช

“อ้าว ยังไม่รู้กันเหรอ? ยาชุบชีวิตที่ใช้กันอยู่ ทำมาจากปัสสาวะของข้าเอง แต่ปกติมันแรงไปเลยต้องเอาไปผสมนํ้าก่อน”

พอเจ้าหญิงโชพูดจบราก้าก็อ้วกพุ่งทันที เพราะเป็นอีกคนหนึ่งที่ได้ลิ่มชิมรสฉี่เจ้าหญิงโชไป

“ที่รัก ข้าให้สัญญา ถ้าเมื่อไรท่านอยากทำลายโลกใบนี้ จงกล่าวมา เพียงแค่ชั่วอรุณรุ่ง ข้าจะทำให้มันจมอยู่ใต้มหาสมุทรไปนับพันปี แต่ตอนนี้ยังหาใช่เวลานั้น ท่านว่าจริงหรือไม่”

“…ผมขาดสติไปเพราะความโกรธ ขอบคุณที่ช่วยเตือนสตินะ”

ผมเข้าไปกอดเจ้าหญิงโช ก่อนจะดึงพวกเดเม่มากอดด้วยเหมือนกัน

“…เฮ้ย แค่ฉี่ใส่ก็ชุบชีวิตได้แล้ว! นั้นมันตัวอะไรว่ะ!”

“เขาแบบนั้น เผ่ามังกรวารีเหรอ!”

“เผ่ามังกรมาทำอะไรแถวนี้! แล้วพวกมันเกี่ยวข้องกันอย่างไงกัน ทำไมมีเรียกกันว่าที่รักด้วย!”

ซารีเห็นสถานการณ์เริ่มสับสน เลยต้องรีบเข้ามาจัดการ

“ท่านมังกร เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับท่าน โปรดหลีกทางให้พวกเราจับคนร้ายด้วย”

“คนร้ายที่ท่านว่านะ หมายถึงสวามีข้าใช่ไหม”

เจ้าหญิงโชดึงตัวผมไปโอบไหล่ไว้ เล่นเอาซารีหน้าซีดไปเลย เพราะเธอไม่รู้มาก่อนว่าผมจะหื่นขนาดไปอึบมังกรเพื่อเอามาเป็นพวกด้วย

“ถึงท่านจะออกตัวปกป้องเขา แต่นี้กลายเป็นภารกิจของกิลไปแล้ว ท่านอยากให้เรื่องมันลุกลามไปเป็นสงครามหรืออย่างไง”

“หา!? คิดดีแล้วเหรอจะทำสงครามกับข้าน่ะ”

“จริงอยู่ที่เผ่ามังกรแข็งแกร่งกว่าเผ่ามนุษย์ แต่ก็ไม่เป็นหนึ่งเดียว แม้ท่านจะแข็งแกร่งแค่ไหน แต่ท่านไม่อาจสู้กับพวกเราทั้งหมดได้หรอก”

“ข้าเห็นเจ้าต้อนที่รักของข้าจนมุมได้ นึกว่าจะมีสติปัญหาเหนือโลก ที่แท้ก็โง่เง่ายิ่งกว่ากบในกะลา เช่นนั้นข้าจะบอกให้พวกเจ้าได้ฟัง จงฟังนามข้าให้ดี ข้า

คือผู้มีสายเลือดมังกรราชัน เจ้าหญิงมังกรสมุทร โช ซุยริว พวกเจ้ารู้หรือยังว่าข้าคือใคร!”

เจ้าหญิงโชแยกเขี้ยวประกาศด้วยเสียงที่สะเทือนฟ้าสะเทือนดิน พร้อมกับคืนร่างเป็นมังกร ตัวเธอใหญ่โตจนทะลุก้อนเมฆ เพียงแค่ขยับปลายหางเบาๆ เมืองกรอซ่าก็คงหายไปในพริบตา

“เจ้าบอกว่าเผ่ามังกรไม่เป็นอันหนึ่งอันเดียวกันงั้นเหรอ เข้าใจอะไรผิดแล้วเจ้าพวกมนุษย์ การที่ไม่ร่วมกลุ่มกันหาใช่จะไร้ซึ่งความเป็นหนึ่งเดียว เพียงข้าเรียกหนึ่งคำ เผ่ามังกรในครึ่งโลกทางเหนือจะมารวมกันทีนี้ในหนึ่งชั่วโมง และยิ่งในตอนนี้ข้ากำลังตั้งท้องสายเลือดมังกรราชันตัวใหม่ จะไม่ใช่แค่เผ่ามังกรครึ่งซีกโลกที่จะมา แต่มังกรทุกตัวบนโลกนี้จะแห่กันมาเพื่อ

ปกป้องเด็กในท้องข้า พวกเจ้าพร้อมจะรับสงครามกับเผ่ามังกรแล้วเหรอมนุษย์”

พอพูดจบเจ้าหญิงโชก็คือร่างกลับมาเป็นมนุษย์ และยิ้มให้กับซารีที่นั่งตัวสั่นอยู่บนพื้นตั้งแต่ได้ยินชื่อของเจ้าหญิงโชแล้ว

ซารีเป็นหัวหน้ากิลนักผจญภัย ย่อมต้องมีข้อมูลและความรู้กว้างขวาง รวมถึงข้อมูลเรื่องมังกรราชันด้วย มันเป็นยิ่งกว่านิทานก่อนนอน หรือเรื่องเล่าที่แกล้งขู่ให้กลัวเล่นๆ แถมมังกรที่ตัวใหญ่ขนาดเจ้าหญิงโช เธอก็ไม่เคยเห็นมาก่อน นี้ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์จะรับมือได้เลย

แต่เอาจริงๆ เจ้าหญิงโชก็ไม่อยากจะให้เผ่ามังกรสู้กับมนุษย์เหมือนกัน เพราะมนุษย์แพร่พันธุ์เร็วมาก สามารถผสมพันธุ์ได้ทุกที่ทุกเวลา ต่างจากมังกรที่มีแต่มังกรแก่ๆ และปราศจากมังกรรุ่นใหม่ เพราะงั้นต่อให้

ฆ่ามนุษย์ไปสักสิบล้านคน ก็มีค่าไม่เท่ากับการต้องเสียมังกรไปหนึ่งตัวเลย

ทว่าถึงคำขู่ของเจ้าหญิงโชจะใช้ได้ผล แต่ซารีก็ยังมีเรื่องให้ใช้อ้างได้อยู่

“แต่เจ้าหญิงโช คนรักของท่านเป็นเผ่าปีศาจนะ”

“ฮ่าๆๆ”

พอได้ยินเจ้าหญิงโชก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

“แล้วอย่างไง! เจ้าไม่ต้องมาบอกข้าหรอก ข้าอุ้มท้องลูกของเขาอยู่นะ ทำไมข้าจะไม่รู้ล่ะว่าเขาเป็นเผ่าปีศาจ และจงอย่ามาดูแคลนความรักของเผ่ามังกรที่มีให้กับคู่ครองตัวเอง เจ้าเป็นนักผจญภัยคงรู้ข้อปฏิบัติดี

ใช่ไหม ถ้าเจอมังกรเป็นคู่ จะต้องฆ่าทั้งสองตัว ถ้าเกิดปล่อยตัวหนึ่งตัวใดหลุดรอดไปได้ มังกรตัวนั้นจะตามจองล้างจองพล่านศัตรูของมันจนกว่าชีพจะหาไม่ เช่นนั้นแล้ว ต่อให้เขาเป็นเผ่าอะไรข้าก็ยังรักเขาเช่นเดิม”

“นี้รู้แล้วเหรอ!?”

ผมหันไปมองอย่างประหลาดใจ ขณะที่เจ้าหญิงโชที่หันมาขยิบตาให้

“ถ้าใช้กำลังมาข่มขู่กันแบบนี้ พวกเราจะทำอะไรได้”

ซารีถึงจะยอมถอยแต่ก็มีพูดประชดใส่ เจ้าหญิงโชคิ้วกระตุก ก่อนจะถอนหายใจออกมา

“เด็กน่อเด็ก ไม่พอใจก็งอแงซะแล้ว นี้ข้ายังไม่ได้ชำระบัญชีที่ทำให้ที่รักและพี่น้องขอข้าบาดเจ็บเลย

นะ แล้วไหนข้อหาที่เจ้ากล่าวหาที่รักข้าก็ล้วนแต่ไร้เหตุผล ถึงเขาจะเป็นเผ่าปีศาจ แต่ก็ทำแต่เรื่องดีๆ มีคนตั้งมากมายที่ถูกช่วยเหลือด้วยมือของเขา พวกเจ้าที่ขว้างขี้ใส่ที่รักข้า ล้วนแต่เป็นคนสารเลวที่เสียผลประโยชน์ แม้สมมุติว่าข้าไม่ได้เป็นคู่รักกัน ข้าก็ยังจะเข้าข้างและช่วยเหลือชายคนนี้อยู่ดี แต่เอาเถอะข้าเป็นผู้ใหญ่ จะใช้กำลังมารังแกเด็กคงไม่สมควรจริงๆ งั้นข้าจะเล่นตามกฎของมนุษย์ก็ได้ อาเดล ถ้าพักหายเหนื่อยแล้วก็ออกมาสักทีสิ ข้าเบื่อจะคุยกับมนุษย์พวกนี้แล้ว”

พอเจ้าหญิงโชเรียก อาเดไลท์ที่ยืนหอบอยู่ก็ก้าวมาแบบโซเซ เพราะวิ่งมาสุดแรงจนขาหมดแรงแล้ว

“โธ่ ทำไมโชถึงไม่ยอมแบกฉันมาด้วยล่ะ!”

“อาเดลตัวหนัก”

“ไม่จริงสักหน่อย!”

อาเดไลท์ตั้งใจจะเถียงต่อ แต่เห็นว่าบรรยากาศกำลังตึงเครียด เลยรีบเข้าเรื่องทันที เธอเดินมาหาซารี และพูดด้วยนํ้าเสียงที่ฟังดูมีบารมีออกมา

“หัวหน้าซารี กรุณาพาคนของคุณถอยไปซะ ภารกิจล่าตัวโรมะ ถูกยกเลิกแล้ว”

“ภารกิจยังไม่เสร็จจะยกเลิกได้อย่างไง”

“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ ก็ในเมื่อผู้ว่าจ้างเควสได้ทำการถอนคำร้องไปแล้ว”

“เป็นไปไม่ได้!”

“ถ้าเช่นนั้น ก็ดูเองเถอะ”

แล้วอาเดไลท์ก็หยิงเอาม้วนกระดาษออกมาหลายใบ ส่งให้ซารีอ่านทีละใบ ในแต่ละใบยิ่งทำ

ให้ซารีราวกับจะร้องไห้ออกมา เพราะทุกใบลงชื่อหัวหน้ากิลแต่ละกิลเอาไว้เพื่อยืนยันในการยกเลิกเควส

“เธอใช้เล่ห์กลอะไรถึงทำให้ทุกคนยอมได้!”

“ไหนๆ แล้วขอเล่าตั้งแต่ต้นเลยล่ะกัน โรมะจะได้เข้าใจด้วย”

อาเดไลท์ยิ้มอย่างภูมิใจมาทางผม ไม่ค่อยเข้าใจความหมายแฮะ?

เรื่องนี้เริ่มขึ้นตั้งแต่เมื่อวานแล้ว แถมยังมาจากคนที่ไม่น่าเชื่อ อย่างเอร่าซะอีก เพราะมีสาวกลัทธิเทพซึ่งบูชาเอร่าอยู่คนในสภาใต้ดินด้วย เลยเอาข่าวเรื่องนี้มาบอกต่อเอร่า หลังจากนั้นเอร่าก็เอาเรื่องนี้มาปรึกษากับอาเดไลท์ ซึ่งเธอกำลังเห็นผมยุ่งๆ อยู่ เลยคิดจะจัดการปัญหานี้กันเอง

พอรุ่งเช้าเลยพากันลากเจ้าหญิงโชเข้าเมืองไป จากนั้นก็ใช้อำนาจเงินของเจ้าหญิงโชจัดการอะไรนิดหน่อย อย่างเช่น ซื้อกิจการของกิลต่างๆ เอาไว้ กับซื้อวัตถุดิบทั้งหมดที่มีในเมืองมาจนไม่มีเหลือ ซํ้าใช้เงินฟาดหัวพ่อค้าให้เปลี่ยนเส้นทางขนส่งสินค้า และอื่นๆ อีกหลายอย่าง จนพวกหัวหน้ากิลต่างๆ ต้องพากันมากราบตีนอาเดไลท์เพื่อเปิดช่องให้พวกมันได้หายใจกันได้ ไม่งั้นไม่พ้นหนึ่งอาทิตย์พวกมันได้ยุบตัวกันหมดแน่

“แล้วก็พวกนั้นฝากมาบอกด้วยนะ ว่าจากนี้ไปจะขอตัดสิทธิ์การค้าต่างๆ ออกจากกิลนักผจญภัย รวมถึงยกเลิกการป้อนเควสต่างๆ ให้ด้วย”

“ม ไม่จริง!”

ซารีกำหมัดแน่น เพราะตอนนี้มันเหมือนกับกิลต่างๆ ถูกอาเดไลท์กดดันอยู่ ทำให้พากันคํ้าบาทและ

โยนความผิดมาที่เธอ เพื่อเอาใจทางอาเดไลท์ และถ้าเป็นแบบนี้กิลนักผจญภัยจะประสบปัญหาระยะยาว ถึงจะมีเงินสำรองจากสาขาอื่นมาช่วย แต่ตราบใดที่กิลในเมืองไม่ให้ความร่วมมือก็ยากที่จะอยู่รอดได้

อาเดไลท์ฉีกยิ้มให้อย่างอ่อนโยน ขณะที่เดินมาหาซารี เธอบรรจงวางมือลงบนไหล่และกระซิบที่ข้างหู

“เป็นไงบ้างล่ะ รสชาติของการที่ถูกหักหลังซะเอง นี้สำหรับที่เธอทำไว้กับโรมะ”

พอบอกเสร็จอาเดไลท์ก็ถอยกลับมายืนที่เดิมพร้อมกับรอยยิ้มเฉิดฉาย ซารีกัดฟันแน่จนฟันแทบแตก และเค้นเสียงพูดออกมา

“อย่าคิดว่ามันจะจบแค่นี้นะ อย่างไงเรื่องที่โรมะเป็นเผ่าปีศาจก็ไม่เปลี่ยน ถึงพวกเธอจะเอาชนะกิล

ได้ แต่เจ้าเมืองและเหล่าทหารในเมืองกรอซ่าจะไม่ปล่อยไปแน่”

“อ่า สำหรับเรื่องนั้น”

อาเดไลท์หัวเราะคึกคัก ก่อนจะเดินเข้ามาหาผมและยื่นม้วนกระดาษอีกอันให้ ผมแกะมันดูอย่างสังหรณ์ใจไม่ค่อยดี และพอกวาดตาอ่านดูก็แทบเป็นลมไปเลย คนอื่นๆ ก็พากันมามุ่งดู ซึ่งพอเห็นก็ต่างทำหน้าปั้นยากกันหมด

“เอานี้ ตัวสำเนาจะเก็บไว้ก็ได้นะ”

อาเดไลท์โยนม้วนสำเนาที่มีข้อความแบบเดียวกันไปให้ซารี ซึ่งพอเธอแกะอ่านเสร็จ ก็ทำเหมือนกับวิญญาณหลุดออกจากร่างไปแล้ว

“น หนังสือแต่งตั้งเจ้าเมืองคนใหม่!”

ทุกคนตะโกนออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ

“ปะ เป็นไปไม่ได้!”

ซารียังไม่อยากจะยอมรับว่ามันเป็นของจริง

“ทำไมจะเป็นไปไม่ได้ล่ะ ตามกฎหมายราชวังฉบับที่ 2 ระบุไว้ว่า ตำแหน่งเจ้าเมืองสามารถเปลี่ยนมือได้โดยไม่ต้องรอการอนุญาตจากราชา ด้วยการลงนามมอบอำนาจจากเจ้าเมืองคนเก่า โดยที่เจ้าเมืองคนใหม่จะต้องถือสิทธิ์ในที่ดินของเมืองเกินกว่าครึ่งหนึ่ง”

อาเดไลท์เคยอยู่ในวังและได้เล่าเรียนมาก่อน ถ้าเป็นเรื่องกฎหมายไม่มีใครเถียงชนะเธอได้แน่ส่วนที่เจ้าเมืองคนเก่ายอมลงชื่อมอบอำนาจให้ เพราะเขารู้ว่าอาเดไลท์คือใคร ถึงเธอจะไม่มีสิทธิที่จะสืบทอดบัลลังก์ได้ แต่พอเห็นอำนาจเงินที่อาเดไลท์มี ซึ่งสามารถซื้อเมืองทั้งเมืองได้ ถ้าเขาไม่ตกลงก็คงโดนเธอบี้กดดัน

จนอยู่ไม่ได้อยู่ดี เขาเลยยอมและรับเงินไปใช้ชีวิตหลังเกษียณแบบสบายๆ

“และตอนนี้ที่ดิน 70% ของเมืองรวมถึงที่ดินของกิลนักผจญภัยเป็นของโรมะแล้ว ยังไม่รีบคุกเข่าให้เจ้าเมืองคนใหม่อีกเหรอ!”

พอได้ยินที่อาเดไลท์ตะโกนทุกคนก็พากันคุกเข่าลงกันหมด

“โรมะ..ท่านเจ้าเมือง ตอนนี้ท่านมีอำนาจสั่งตัดหัวเจ้าคนพวกนี้ได้ด้วยนะ จะจัดการเลยไหม”

ผมรู้ว่าอาเดไลท์แกล้งพูดเล่น แต่พวกกิลนักผจญภัยพากันขนคอตั้งกันเลย

“นี้เอาจริงเหรออาเดไลท์”

ผมไม่อยากจะเชื่อ ถึงขั้นซื้อเมืองทั้งเมืองเลยเนี่ยนะ

“ฉันก็ทำตามที่โรมะสอนนั้นแหละ”

“ผมไปสอนให้เธอซื้อเมืองเพื่อแก้ปัญหาตอนไหนกัน”

“อ้าว ก็โรมะเคยบอกไม่ใช่เหรอ ว่าเงินคือพระเจ้า และปัญหาทุกอย่างแก้ได้ด้วยเงิน หรือก็คือ พระเจ้าแก้ได้ทุกปัญหาใช่ไหมล่ะ”

“…ขอโทษนะอาเดไลท์ แต่คำพูดบางอย่างของผมน่ะช่วยลืมๆ มันไปทีเถอะ!”

“เอ๋? ทำไมล่ะ มันใช้ได้ผลดีจะตายไป เป็นอย่างที่โรมะบอกไว้ทุกอย่างเลยนะเนี่ย”

ผมอยากจะร้องไห้ออกมาจริงๆ แล้วสิ นี้ผมสอนให้อาเดไลท์กลายเป็นคนใช้เงินแก้ปัญหาไปแล้วเหรอเนี่ย

“เจ้าหญิงโชหมดเงินไปเท่าไรครับเนี่ย”

“ไม่เท่าไรหรอก ก็แค่เศษเงินในกระเป๋าเสื้อเอง”

แค่เศษเงินในกระเป๋า…

ผมเองตอนนี้ไม่สะดวกใจจะคุยกับซารี เลยให้อาเดไลท์จัดการให้ ด้วยการเจรจาสงบศึกกับกิลนักผจญภัย เพราะเมืองกรอซ่ายังพอต้องพึ่งกิลนักผจญภัย ผมเลยไม่อยากจะแตกหักกับพวกซารีในตอนนี้ ส่วนหลังจากนี้ความสัมพันธ์จะเป็นในรูปแบบไหน ค่อยมาคิดกันอีกที โดยที่ต้องไม่ลืมว่า กรอซ่าคือเมืองนักผจญภัย รากฐานและกฎของเมืองนี้อยู่ในมือนักผจญภัย ผม

อาจจะเล่นงานซารีได้ แต่ผมไม่อาจขุดรากถอนโคนศัตรูออกไปให้หมดได้ ตอนนี้ผมเลยถือคติ

เป็นมิตรกับหัวหน้าโจร ดีกว่าฆ่าหัวหน้าโจร แล้วต้องมานั่งระวังโดนลูกน้องโจรปล้น

แต่ตอนนี้มีหลายเรื่อง ผมไม่รู้จะจัดการเรื่องไหนก่อนดีเลย แต่จังหวะนั้นเองเรโมริก้าก็กลับมาถึงพอดี

“ฆ่ามันได้ไหม”

ผมรีบหันไปถามทันที เพราะคนเดียวที่ผมอยากจะฆ่าในเวลานี้ ก็คือเจ้าคนที่ยิงกระสุนจนทำให้มิริน เดเม่ และเอสเตอร์ต้องเกือบตายไปจริงๆ

แต่พอผมได้ฟังเรื่องราวจากเรโมริก้าแล้ว ใบหน้าผมก็เต็มไปด้วยอารมณ์บูดบึ้ง

“ผู้ใช้สกิลมารริษยาเหรอ”

“ค่ะ อลิซาเบธบอกไว้แบบนั้น”

ผู้ใช้มารริษยา ยินดีด้วยนะ จากนี้ไปผมจะเอาชื่อนี้ไว้อันดับหนึ่งของศัตรูที่ต้องกำจัด

เรื่องนี้ไว้รออลิซาเบธกลับมาค่อยว่ากันอีกที ผมเลยพยายามสงบใจลง และหันไปถามเจ้าหญิงโช

“แล้วเอร่าล่ะ”

“อ้อ ยัยเทพนั้นน่ะเหรอ เอ่อ…ลืมไปเลย! ที่รักรีบกลับเข้าเมืองเร็วเข้า!”

“เอ๋? ทำไมเหรอ”

“ก็ยัยเทพบ้านั้นน่ะสิ พอรู้ว่าคฤหาสน์โดนเผาและที่รักโดนตามล่าจนต้องหนีตาย ก็โกรธจนหน้ามืดไม่ฟังใคร แล้วอันเชิญฝูงแมลงวันเข้าถล่มเมืองแล้ว!”

“แค่แมลงวันไม่เป็นไรมั่ง?”

“ถ้าแค่แมลงวันล่ะก็นะ แต่ตอนนี้ยัยเทพนั้นอยู่ในโหมดความพิโรธของเทพอยู่ ทำให้พรต่างๆ พลิกกลับกลายเป็นคำสาป ซึ่งคำสาปที่ว่าก็ติดไปกับฝูงแมลงวันด้วย!”

“ไม่ใช่แค่นั้นนะคะ พวกมอนสเตอร์ที่อาศัยบริเวณคฤหาสน์ก็ได้รับผลความพิโรธของเทพไปด้วย ตอนนี้คลั่งกันใหญ่แล้ว”

อาเดไลท์เองก็เหมือนพึ่งนึกได้ เลยหันมายิ้มแห้งๆ

“สร้างปัญหาได้สมกับเป็นเอร่าจริงๆฮ่าๆๆ…ไม่ใช่เวลามาหัวเราะแล้วนี้หว่า!”

กว่าพวกผมจะเข้าไปหยุดเอร่าเอาไว้ได้ ก็เกือบจะทำให้เมืองต้องล่มสลายไปแล้ว คำสาปของเอร่าที่ติดไปกับแมลงวัน ทำให้อาหารและนํ้าภายในเมืองเน่าเสียทั้งหมด อาคารบ้านเรือนอยู่ในสภาพทรุดโทรมเร็วกว่าเวลาไปร้อยปี มอนสเตอร์คลั่งจนทำลายกำแพงเมืองพังยับ ชาวเมืองก็พากันป่วยด้วยโรคร้าย สภาพของเมืองราวกับนรกแตกไม่น่าเฉียดไปใกล้เลย

“งานนี้ต้องควักเงินซ่อมเมืองกันอีกบานเลยค่ะ”

เมยอามองดูสภาพตรงหน้าแล้วก็ต้องถอนหายใจออกมา

ส่วนผมจับยัยตัวปัญหาเอร่ามัดไว้ ยังดีที่พอเธอเห็นผมปลอดภัยดีก็เริ่มสงบลงได้บ้างแล้ว แต่ปัญหาไม่ใช่แค่เรื่องนั้น

“เอร่า รู้แล้วใช่ไหมว่าผมเป็นเผ่าปีศาจ”

“…อืม”

“แล้วจากนี้จะเอาไงต่อ”

“ไม่เป็นไรหรอก โรมะไม่ใช่คนไม่ดีสักหน่อย อีกอย่างศัตรูของฉันก็มีแค่จอมมารเท่านั้น!”

พวกสาวๆ ที่รู้ว่าผมเป็นจอมมารแล้ว หันมามองเอร่าอย่างละเหี่ยใจ

“เอร่า ศัตรูที่เธอว่าน่ะ ยืนอยู่ตรงหน้าแล้วไง”

อาเดไลท์บอกพลางชี้มาที่ผม เธอเป็นอีกคนที่ไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลยเมื่อรู้ว่าผมเป็นจอมมาร

“เดี๋ยวเถอะ! ถึงฉันจะโง่ แต่อย่ามาหลอกกันซะให้ยากเลย”

“เปล่าเรื่องจริง ผมนี้แหละจอมมาร เอ่อ แต่ตอนนี้ไม่ใช่ล่ะ แต่เดี๋ยวจะหาวิธีกลับไปเป็นจอมมารอีกนั้นแหละ เพราะผมสัญญากับพวกเผ่าปีศาจไว้ อย่างไงก็ต้องรับผิดชอบให้ถึงที่สุด”

“โรมะ…เป็นจอมมาร”

สีหน้าเอร่าดูสลดลงไปทันที

“เอร่าจะกลับสวรรค์เหรอ”

ฟรานเดินเข้ามาถาม

“เรื่องนั้น”

เอร่าทำหน้าตัดสินใจลำบาก

“ที่สวรรค์ไม่ต้องทำงานแล้วนอนกลิ้งไปกลิ้งมาได้ทั้งวันเหรอคะ?”

เดเม่ถามขึ้นมา เอร่าเลยทำท่าสะอึก

“ถ้ากลับสวรรค์แล้ว ก็คงไม่ได้ทานอาหารของโรมะอีกแล้วล่ะนะ”

พออาเดไลท์ยิงเอาจุดตายเท่านั้นแหละ

“ให้ฉันอยู่ด้วยนะคะท่านจอมมาร อยากรู้ความลับอะไรของสวรรค์ฉันจะบอกให้หมดเลย!”

“เฮ้ย! นี้ถึงกับขายเพื่อนกินเลยเหรอ!”

ผมเขกกะโหลกเอร่าไปที ขณะที่ทุกคนได้กลับมามีเสียงหัวเราะอีกครั้ง ตอนนี้ที่เหลือก็แค่ไปคุยกับคนที่เหลือซึ่งรออยู่ที่โรงแรม ผมต้องจัดการปัญหาภายในให้หมดไป และถ้าทุกคนยอมรับผมได้ ต่อไปก็สามารถจะทำอะไรได้มากขึ้น แต่ก่อนอื่นผมต้องรีบกลับปราสาทจอมมารไปหามุเอมะ เพื่อหาทางกลับไปเป็นจอมมารอีกครั้งซะก่อน